2009-08-14 14:38
Staszka poznalem dzięki „Po prostu”, a był to czas, kiedy ten studencki tygodnik stał się przywódcą pokolenia i naszą legendą - jak dla całego społeczeństwa sygnałem nowej nadziei. Otwierał nam drogi - otwierając wyobraźnię. Kiedy sam trafiłem do redakcji w końcu listopada 1956 r., znalazłem się jednak między ludźmi, którzy pilnowali równości w swoim gronie, dzielili między siebie zadania, bez wydawania poleceń. Byli wśród nich tacy, których słuchano uważniej – nie dla ich etatu. Najwięcej autorytetu wiązało się – wedle mojej pamięci – z głosami Hanki Bratkowskiej (żony Jana Bratkowskiego, reżysera), Ryszarda Turskiego, ostatniego naczelnego – i Staszka Chełstowskiego. Oni nadawali ton, praktycznie kierowali redakcją. Chełstowski, poważny, spokojny, łagodnie uśmiechnięty, chudy, pisywał często razem z innym zapomnianym bohaterem owych czasów, apostołem „Po prostu”, Włodkiem...
2009-08-10 18:33
I znów odszedł wspaniały człowiek. Tak cichy i skromny, że niewielu pewno zauważy. Tym bardziej, że od dłuższego czasu zdrowie nie pozwalało mu na aktywność zawodową. Z Powstania Warszawskiego wyszedł z odłamkiem w płucach. Już wtedy, ponoć, lekarze zdecydowali, że operacja byłaby zbyt niebezpieczna.
O roli, jaką odegrało w naszej historii „Po Prostu”, w którego Zespole był Staszek Chełstowski, napisano ostatnio sporo. Jego ówczesnym kolegom zostawiam wspomnienia z tamtego okresu.
Dla mnie, i wiem że dla wielu innych którzy stawiali swe pierwsze dziennikarskie kroki w latach siedemdziesiątych, Staszek Chełstowski był przede wszystkim mądrym i cierpliwym nauczycielem. Przez wiele lat szefem, zawsze Przyjacielem. Mało kto tak jak On rozumiał polską gospodarkę, co niej nie grało i dlaczego, i co można zrobić, aby było lepiej. Od niego, w redakcji...
2009-03-02 18:48
W dniach 18 - 21 czerwca 1990 roku brałem udział w oficjalnej wizycie delegacji polskich posłów składanej w Związku Radzieckim. Tak, bawiłem wówczas właśnie jeszcze w ZSRR. Ale były to już czasy, gdy ludzie tam zachłystywali się głasnostją i całe imperium sowieckie ogarnięte było politycznym wrzeniem, w gospodarce zaś wzbierała burza wywołana obnażeniem przez gorbaczowowską pjerjestrojkę ekonomicznej niewydolności całego mocarstwa. Nic jednak wówczas nie było tam jeszcze przesądzone do końca.
My natomiast w Polsce byliśmy wtedy już ponad rok po Okrągłym Stole i wyborach czerwcowych 89 roku, i byliśmy pewni, że bezpowrotnie już przeszliśmy na drugą stronę ustrojowej rzeki. Tym bardziej, że upadł i mur berliński, a pomiędzy wielkimi tego świata - z ważącym udziałem schyłkowego ZSRR - toczyły się zakulisowe negocjacje na temat warunków zjednoczenia Niemiec, a także naszego ewentualnie...
