Aleksander J. Wieczorkowski: Na marginesie krakowskiego Kongresu Kultury

Ostatnim kulturoznawcą  na stanowisku ministra był Waldemar Dąbrowski. Jest on stypendystą The British Council, Goethe Institut oraz Departamentu Stanu USA. Ukończył również Executive Programme for Leaders in Development na Uniwersytecie Harvarda.  Znał się na sztuce, zwłaszcza filmowej i teatralnej, był jej animatorem, ale i literatura była mu bliska. Był przyjacielem, doradcą i sponsorem artystów, działaczy oraz instytucji kultury.

Symbolicznie  - dzień po jego odejściu – 31 października 2005 roku Ministerstwo Kultury i Sztuki wyrzuciło poza nawias Sztukę. Odtąd zajmuje się polityką historyczną (przyczepioną do nazwy Ministerstwa jako „Dziedzictwo Narodowe”). 

Jak wiadomo „dziedzictwo narodowe” od tamtego czasu zajmuje się apoteozą klęsk powstańczych i wojennych oraz czczeniem dawno zmarłych twórców, którzy szefowi MKiDN głowy już zawracać nie będą. 

Ministerialny Kongres podsumował  Andrzej Wajda, pisząc na wstępie: „Nie poświęcono uwagi kulturze niezależnej i instytucjom działającym bez państwowego wsparcia. Dlatego w przyszłym roku trzeba zorganizować kongres kultury niezależnej”. 

Że skąpych relacji o przebiegu obrad dowiedzieliśmy się że zdumieniem, że kultura według MKiDN pełni dwie główne funkcje: „stymulowanie rozwoju i wypełnianie wolnego czasu po pracy”. Przed laty Marcin Czerwiński, socjolog i poeta zebrał przeszło dwieście definicji kultury; tej ministerialnej – jako żywo – tam nie było.

Prof. Jan Szczepański określał kulturę krótko i wyczerpująco, jako ogół wytworów  działalności  fizycznej i umysłowej człowieka.

Jest to zbiornica zapełniana od tysięcy lat, dzięki której dążymy do poznania siebie i świata. 

Nie wiadomo jak kultura stymuluje rozwój MkiDN, natomiast faktem jest, że czasu pracy ministerstwa nie wypełnia. Dowód  - poniżej.

Oto dwa fragmenty z Biuletynu Informacyjnego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich:

„ Zarząd Główny nie otrzymał dotacji na działalność statutową SPP w skali kraju w roku 2009. Doroczne wnioski ZG, dwukrotnie przygotowywane i składane w Instytucie Książki oraz w Biurze Kultury Urzędu m.st. Warszawy – prawidłowe formalnie i dobrze uzasadnione merytorycznie – we wszystkich czterech przypadkach zostały rozpatrzone negatywnie. Zdarzyło się  to po raz pierwszy od 1989 roku. 

Fragment drugi:

„Nagrody  jubileuszowe  Ministerstwa  Kultury  i Dziedzictwa Narodowego. Wnioski ZG SPP o nagrody jubileuszowe, złożone w MKiDN w styczniu i lutym 2009, nie zostały rozpatrzone. Ze względu na ich nadmierną – zdaniem Głównej Specjalistki w Departamencie Mecenatu Państwa –  liczbę  (31)  i niedopuszczalną wysokość sugerowanych  kwot,  podania  wraz  z  nieprzychylną

dla inicjatywy ZG SPP opinią zostały przekazane dyrektorowi  Departamentu  Dziedzictwa  Kulturowego. Wycofany z ministerstwa przez ZG SPP pakiet wniosków został przejrzany, pomniejszony (do 20) i ponownie złożony w Ministerstwie, gdzie  pozostaje  nierozpatrzony  poza  czterema kandydaturami.”

Cóż za przykrość dla ministra od polityki historycznej, że nadmiernie namnożyło się tych starców i staruszek piszących!  

Dodajmy, że jedna z jubilatek, która nagrodę otrzymała, była 99-letnia znakomita pisarka Jadwiga Żylińska. Dopuszczalną wysokością – według Głównej Specjalistki w Departamencie Mecenatu Państwa (urzędującej w godzinach pracy w MkiDN), która sędziwej jubilatce została uroczyście wręczona , była kwota UWAGA, UWAGA – JEDNEGO TYSIĄCA ZŁ.

Wzruszona pisarka dwa tygodnia później umarła.

P.S.

Byłem na liście jubilatów, jako członek-założyciel SPP, z racji ukończonych w lutym 80 lat. Ponieważ kultura obowiązuje mnie nie tylko w czasie wolnym od pracy, ale cała dobę – nie powiem, gdzie ewentualną „godziwą nagrodę” może sobie Pan Minister wsadzić. 

Aleksander J. Wieczorkowski

kultura, ministerstwo kultury i dziedzictwa narodowego, Zdrojewski. kongres kultury Aleksander J. Wieczorkowski: Na marginesie krakowskiego Kongresu Kultury