Andrzej Lubowski: Staszek Chełstowski

I znów odszedł  wspaniały człowiek. Tak cichy i skromny, że niewielu pewno zauważy. Tym bardziej, że od dłuższego czasu zdrowie nie pozwalało mu na aktywność zawodową. Z Powstania Warszawskiego wyszedł z odłamkiem w płucach. Już wtedy, ponoć, lekarze zdecydowali, że operacja byłaby zbyt niebezpieczna.  

O roli, jaką  odegrało w naszej historii „Po Prostu”, w którego Zespole był  Staszek Chełstowski, napisano ostatnio sporo. Jego ówczesnym kolegom zostawiam wspomnienia z tamtego okresu.  

Dla mnie, i wiem że dla wielu innych którzy stawiali swe pierwsze dziennikarskie kroki w latach siedemdziesiątych, Staszek Chełstowski był przede wszystkim mądrym i cierpliwym nauczycielem.  Przez wiele lat szefem, zawsze Przyjacielem. Mało kto tak jak On rozumiał polską gospodarkę, co niej nie grało i dlaczego, i co można zrobić, aby było lepiej. Od niego, w redakcji ‘Życia Gospodarczego”, nauczyłem się w kilka miesięcy wiecej, niż w czasie całych studiów ekonomicznych. Do niego ciągnęły zastępy zagranicznych korespondentów, od Financial Times, poprzez Wall Street Journal, Le Monde, czy New York Times, aby im powiedział, co to wszystko znaczy, czy kolejne próby kolejnych reform cokolwiek zmienią. Staszek był dyplomatą i realistą. To w końcu On w każde niemal środowe popołudnie i wieczór tłumaczył cenzorom i ich szefom z KC, że intencja jest inna, niż ich obawy, że tekst, który chcą okroić lub zdjąć zasługuje na publikację.  Czasem Mu się udawało, często nie. Ale Jego życie było nie tylko nieustannym użeraniem się z przeszkodami. Była to także współpraca z najwybitniejszymi polskimi ekonomistami tamtych lat: Ignacym Kaleckim, Edwardem Lipińskim, Czesławem Bobrowskim, i Jego rówieśnikami, wykształconymi już w PRL. Miał wątpliwą przyjemność częstych wizyt w Domu Partii, z których wracał zwykle przybity, ale nie złamany. 

Sam pisał  niewiele. Często teksty sygnował tylko inicjałami. Pewno i dlatego dziś, gdy chciałem niektóre z nich sobie przypomnieć, wpisanie Jego nazwiska na googlu wyrzuca głównie innego Stanisława Chełstowskiego, z zakładu blacharsko-lakierniczego. Staszek Chełstowski z mojego życia ani nie klepał, ani nie lakierował. Rozumiał, objaśniał, pomagał. Jak mądry przyjaciel. 

Andrzej Lubowski