Azrael: Refleksje na 4 czerwca

Komunizm nie skończył się 4 czerwca 1989 roku. On się skończył, moralnie i politycznie, 13 grudnia 1981 roku. To właśnie w tę zimową noc nastąpiło bankructwo partii, komunizmu. 4 czerwca jest jednak datą odrodzenia polskiego parlamentaryzmu. 

Rocznicy wyborów czerwcowych postanowiłem nie obchodzić. Może inaczej – nie tyle nie obchodzić, co nie ulegać tak zwanym nastrojom wspominkowym, a tym bardziej skupiać się na oficjalnych, dętych, napuszonych uroczystościach, obowiązkowo z mszami, przemówieniami, flagami i rytualny, wyborczym jazgotem, czyje i dlaczego jest to święto. 

Człowiekiem “Solidarności” nie byłem, opozycji innej też nie, do establishmentu, czy jak się wtedy mówiło, “aparatu” – też nie należałem. Dlatego i wtedy i dziś do 4 czerwca mam dystans, nie pamiętam jakoś tego napięcia, nerwów i oczekiwań. Choć na wybory poszedłem chętnie, a ich wyniki przyjąłem z nadzieją. Bardziej utkwił mi w pamięci okres dwóch tygodni, do drugiej tury, gdzie właśnie wtedy okazało się, jak trzeźwo obie strony potrafiły się dogadać. I zwycięska drużyna Lecha Wałęsy, i komuniści. 

Komunizm nie skończył się 4 czerwca 1989 roku. On się skończył, moralnie i politycznie, 13 grudnia 1981 roku. To właśnie w tę zimową noc nastąpiło bankructwo partii, komunizmu. To co się działo przez następnych osiem lat, było tylko utrzymywaniem trupa w pionie. Społeczeństwo uległo, ale się nie złamało, wbrew pozorom to komuniści sami sobie przetrącili kręgosłupy. I tylko kwestią czasu było to, kiedy społeczeństwo i opozycja wygra. Choć niewielu w to wierzyło… 

Nie ma jedności w społeczeństwie, czy 4 czerwca jest tą datą, którą należy świętować. Jest to kwestia pokoleniowa. Dla 50 – 60 – latków ważna jest data sierpniowa, z roku 1980, strajki sierpniowe i porozumienie dające “S”. 40 – latkowie właśnie chcą świętować 4 czerwca, a może inną datę tego roku (na przykład datę powołania rządu Tadeusza Mazowieckiego). Dwudziestolatkowie, urodzeni w 1989 roku datę, jaką uważają za ważną – wybiorą sobie chyba dopiero w przyszłości. 

Po raz pierwszy po wojnie akt głosowania był dobrowolny, nieprzymusowy, masowy chęcią obywatelską, był dniem, kiedy zmurszały gmach PRL zwalił się pod wpływem kartek do głosowania. To był początek przemian, które zaprowadziły Polskę do NATO, Unii Europejskiej, do Europy. Te dwudziestolecie to czas stałego rozwoju i skoku cywilizacyjnego i mentalnego społeczeństwa (częściowo okupiony stratami tych, którzy się nie potrafili przystosować). System polityczny realnego socjalizmu został zastąpiony przed demokrację parlamentarną i kapitalizm – też przecież nie pozbawiony wad, ale za to ze swobodami obywatelskimi. Niestety, są też inne efekty tej demokracji, ale nie wynikają one z immanentnej cechy tego ustroju – to specyfika polska. To wzrost klerykalizmu, zwyrodnienie polskiego życia politycznego, to również niedoskonałe instytucje publiczne i media. Ale coż – to tylko dwadzieścia lat demokracji. 

W tle święta 4 czerwca warto wspomnieć, że ideę wprowadzenia Polski w czas demokracji nie dałoby się urzeczywistnić bez konkretnych ludzi, osobowości. To oczywiście Jan Paweł II, to również Wojciech Jaruzelski. To działacze opozycyjni, Tadeusz Mazowiecki, Bronisława Geremek, Adam Michnik, Bogdan Lis, Bogdan Borusewicz, Andrzej Celiński, Władysław Frasyniuk, Zbigniew Bujak Ale także Aleksander Kwaśniewski. I ci, którzy do 4 czerwca się dziś nie chcą przyznać, jak choćby Antoni Macierewicz, Gwiazdowie, czy Wyszkowski. To ich działania doprowadziły do dnia wyborów. 

Warto pamiętać, że ta data ma również inne konotacje – to data pacyfikacji na placu Tiananmen w Pekinie, krwawej masakry chińskich studentów. Należy te dwa wydarzenia, polskie wybory i chińską tragedię, łączyć ze sobą, bo dopiero to daje pełen obraz tego, jak Polacy te dwadzieścia lat temu zachowywali się dojrzale. 

Nie wszyscy to potrafią zrozumieć. Na pewnym blogu młoda, nie waham się użyć tego stwierdzenie, narodowa idiotka, napisała, że ona walczy z demokracją, ponieważ prowadzi ona do zdrady narodowej, a demokracja jest wynikiem działań masonów… 

Ja jednak wolę wynaturzoną demokrację, w której można takie poglądy głosić, niż ustrój, w którym podzielający poglądy tej pani by rządzili… 

Azrael