Eugeniusz Rosner: Bilans (źle wydatkowanej) energii

Ileż to energii tracą  wybrańcy narodu na obronę jedynie własnych – osobistych i partyjnych – interesów. Ileż energii tracą na udział w politycznej wojnie… Mają niespożyte siły do wytaczania najcięższych dział, z których wystrzeliwane są jadowite kule, ze wszystkich stron i we wszystkie strony… 

Wspomagają ich - w swej masie – dziennikarze, którzy podgrzewając atmosferę mają  łatwy zarobek i – jak się im wydaje – dużą oglądalność i poczytność… 

Jest prawdą, że część  naszego społeczeństwa emocjonuje się ostatnimi aferowymi wydarzeniami. Jednak zdecydowana większość jest zażenowana. Wstydzi się za afery prawdziwe i wydumane lub wręcz prowokowane, za swoje wybory, za postrzeganie Polski…  

Afery powinny być wykryte przez prokuraturę, nie przez policję jedynie słusznej partii. Tyle tylko, że działanie prokuratury musi się zmienić. Za wszelkie wykroczenia i przestępstwa zdecydowanie karać, bez względu na immunitet lub państwową funkcję.

Niemoralne postępowanie można ograniczyć poprzez zmianę ordynacji wyborczej – z partyjnej na osobową, czyli z proporcjonalnej na prostą, większościową i jedno mandatową. Natomiast wszelkie immunitety ograniczyć tylko do siedzib sejmu, senatu, sądu, prokuratury! 

Wstydzą się Polacy, kiedy sąsiedzi zza granicy (tego sam doświadczyłem) pytają: Co się u was dzieje? Kto rządzi? Dlaczego wszyscy wzajemnie się wykańczają? A wiedzą o nas dużo, dzięki ogólnodostępnym środkom masowego rażenia.  

To one malują taki obraz Polski i Polaków. Nie twierdzę, że należy milczeć, ale to od dziennikarzy należy wymagać roztropności. Odpowiedzi na pytanie: Po co to robię? Jaki z tego będzie pożytek dla społeczeństwa? Jakie są drogi wyjścia z impasu i co czynić, aby w przyszłości uniknąć takich sytuacji?  

Chciałbym, aby energia politykierów i dziennikarzy (w większości będących już politykierami) skierowana była na dobro społeczne. Żeby była  wojna o to, która z partii ma lepszą „mapę drogową” dla przemysłu, na dziś i na przyszłość. Przecież przez dwadzieścia lat nie dokonano wyboru przemysłu krajowego. Nie ma żadnej strategii rozwoju, chyba że jest nią rodzima doktryna – jakoś to będzie. A przecież… Nadal mamy fachowców – stoczniowców, resztki stoczni. Wystarczy zmienić sposób myślenia i zarabiać. Mamy węgiel, który możemy przerabiać na benzynę, bo to się już opłaca, a technologia jest rodzimym patentem znanym już kilkadziesiąt lat… Mamy miedź, którą sprzedajemy jako kopalinę bogatą w inne poszukiwane pierwiastki. Czy nie możemy jej przetwarzać? Wreszcie mamy bogate doświadczenie w przyszłościowych kompozytach, szczególnie w dziedzinie lotnictwa. To tylko niektóre propozycje do „mapy drogowej” służącej nie tyle rozwojowi naszej Ojczyzny, co nawet jej istnieniu. Inni bowiem nas wyprzedzają. Wyprzedzają, bo szanują własną myśl techniczną, dokonują wyboru rozwoju gospodarczego. Dzieje się tak tam, gdzie rządzą doświadczeni fachowcy bądź doradzają politykom, ci zaś nie udają, że wszystko wiedzą. Gdzie urzędnik nie jest hamulcowym nadzorcą jak u nas, a jest usługodawcą społecznym. Wreszcie, gdzie wszyscy „wybrańcy narodu” mniej energii tracą na walkę o swój indywidualny i partyjny byt, a więcej zużywają jej na walkę o lepszy byt swego społeczeństwa.  

W naszej rzeczywistości na taką walkę pewnie zabraknie już energii.                    

Eugeniusz Rosner