Elżbieta Skotnicka-Illasiewicz: Tyle hałasu i co z tego wynikło?

Jaka miła cisza powyborcza. Jeszcze tylko  trochę poplotkujemy, kto komu przyłożył,  której partii przybyło, a której ubyło i jakie z tego wyniku można wysnuć prognozy: a to dla wyborów prezydenckich, a to przyszłych parlamentarnych, i temat „...z Parlamentem Europejskim w tle” wygaśnie, wycofamy się do sporów wokół naszych spraw codziennych. Interesuje nas przecież jedynie,  kto zyskał, a kto stracił tu, na wewnętrznym, wąsko pojętym narodowym  boisku, gdy minione tygodnie potraktowaliśmy jak przysłowiową „przebieżkę” przed bitwą właściwą, która dla nas rozgrywa się nadal jedynie na własnym podwórku. Jeśli w ogóle poszliśmy na wybory, to częściej wybieraliśmy „tego”, aby „tamten” odpadł, a znacznie rzadziej zgodnie z przekonaniem, że wskazany przez nas kandydat dzięki swoim kompetencjom i doświadczeniu lepiej od pozostałych  przyczyni się swoją pracą do wzmocnienia znaczenia Parlamentu Europejskiego, wzmocnienia Unii, a w tym i znaczenia naszego polskiego udziału w wyznaczaniu przyszłych celów tego niezwykłego projektu, jakim jest integracja europejska.  

Kilka nauczek na przyszłość. Stracona okazja 

Niewielu z nas wyrobiło już w sobie poczucie,  że Unia jest Nasza i poprzez swych przedstawicieli decydujemy, jaka Ona jest. Jesteśmy bardzo wyczuleni na oceny naszego miejsca w Europie i świecie formułowane przez innych, ale kiedy mamy rzeczywistą szansę wpłynąć na kształt tej pozycji, ogarnia nas obezwładniająca niemoc i w rezultacie nieledwie co czwarty z nas udaje się do urny wyborczej. Frekwencja wyborcza lokuje nas nadal w dolnej połowie wyników uzyskanych w 27 krajach członkowskich, gdy deklarowane i realnie odczuwane korzyści z członkostwa - w zdecydowanej czołówce. Ci z nas, którzy najwięcej na  członkostwie zyskali – rolnicy, pozostali w domach i w przyszłości niech nie narzekają, że niewielu polskich polityków zaangażuje się w niezbędne modyfikacje unijnej polityki rolnej.  Niezwykła aktywność (ile to musiało kosztować) Komitetów Prawa i Sprawiedliwości (wspomagana zapewne nie mniej kosztowną solidarnością rodzinną) przyniosła – jak na te wysiłki – procentowo niezły, ale merytorycznie mierny wynik. Zwycięzcy tego ugrupowania nie przydadzą nam chwały w Parlamencie Europejskim, nie  wykażą koncyliacyjnych zdolności tak istotnych w pracach parlamentarnych Unii, nie zaniechają sporów wyniesionych z lokalnego podwórka.  

Ugrupowanie zwycięskie – Platforma Obywatelska - mimo ograniczonej  kampanii wyborczej uzyskała wynik dobry, ale gorszy od pożądanego. Oszczędzając rozpoznawalnych  i wyrobionych polityków dla działalności w kraju, na front wyborczy oddelegowała  postacie znane, ale często znane jedynie w elitarnych  kręgach naukowych czy środowiskowych. Dla lokalnych wyborców byli to ludzie nieznani, a do tego jako t.zw. „jedynki”, w ocenie wyborców może nazbyt ostentacyjne wskazywani jako szczególnie  pożądani dla wysuwających je ugrupowań politycznych.  Ci mniej znani, jeśli podjęli trud indywidualnej, merytorycznej kampanii „z pomysłem”, wyłamującej się spod sztampy medialno–wyborczej, wypracowali sobie szansę wejścia do puli parlamentarnej, dystansując kandydatów z wyższych miejsc na listach wyborczych.  I wreszcie  nauczka dla Lewicy. Trzeba się było jednak dogadać. Szkoda, wielka szkoda doświadczonych w pracach parlamentarnych polityków, bo silniejsza polska reprezentacja lewicowa w skręcającej może nazbyt „na prawo” Unii bardzo by się przydała.  

Żal, że nie wykorzystaliśmy tej mijającej kampanii do przybliżenia nam, Polakom, zrozumienia, czym Parlament Europejski jest, czym się zajmuje, że nie wzmocniliśmy naszej identyfikacji z Unią i wreszcie, że w Dniu Dziękczynienia nie potrafiliśmy naszym zaangażowaniem w wybory wyrazić swojego podziękowania za minione pięć lat w Unii, lat, których pozytywne następstwa odczuwamy przecież w zdecydowanej większości   

 

Elżbieta Skotnicka – Illasiewicz
Fundacja Polska w Europie
Collegium Civitas