Eugeniusz Rosner: Ktoś milionami zapłaci za OFE…

14,34 zł – to najniższa emerytura z OFE, Otwartych Funduszy Emerytalnych. Najwyższa - 213,03 zł. Przeciętna 56,17 zł. Tak było w sierpniu br., kiedy emerytury z II filara pobierały 102 osoby. To dane podane przez GAZETĘ PRAWNĄ. Jednak żadna inna redakcja, żaden samodzielny publicysta masowych środków rażenia nie podjął tematu. Nie podjęły tematu i związki zawodowe, które podobno walczą o byt ludzi, obecnie pracowników, w przyszłości emerytów. Rząd chyba nie ma czasu się tym zajmować. Problemu nie widzą nasi „wybrańcy”. A problem jest, i to duży, tylko chwilowo zażegnany, bowiem ci, co 2013 roku uzyskają prawo do emerytury, mają prawo wrócić do ZUS, co czynią masowo. 

Co mają robić ci, co takiego prawa nie mają i mieć nie będą?  

Mają dwie możliwości, albo być biernym, oddawać część swoich pieniędzy OFE i czekać na datek pod koniec życia, albo „na swych wybrańcach narodu” wymusić, aby sprawie dokładnie się przyjrzeli. Od chwili powstania ustawy i powołaniu OFE wielu fachowcom było wiadomo, że to instytucjonalny zamach na pieniądze pracowników. I za to stwierdzenie odpowiadam. Byłem bowiem - w tym czasie - rzecznikiem prasowym jednego z oddziałów ZUS. Uczestniczyłem w wielu naradach. Razem z prezesem Alotem, w nocy, słuchaliśmy relacji (swojego człowieka) z obrad sejmowej komisji, decydującej o przyjęciu jednego z dwóch projektów reformujących system emerytalny. I byliśmy przerażeni, kiedy zrezygnowano z rodzimego opracowania, a w tym „południowoamerykańskim”, zaadaptowanym na nasz grunt, zaczęto dodatkowo „grzebać”. I pogrzebano tak, że państwo nie ma żadnego wpływu, poza pozornym, na działalność OFE, ale za nieudane „czynności” tej prywatnej skarbonki odpowiadać będzie. Bo taka jest jego konstytucyjna rola. A tego typu reformę wspierały dwie panie wysoko postawione w rządzie.   (Już nie pomnę ich nazwisk, a nikogo skrzywdzić nie chcę).  

Podczas kolejnego szkolenia zapytałem doradcę premiera o jeszcze jedną lukę prawną, mianowicie: co się stanie, kiedy w 19 roku istnienia OFE kolejne fundusze ogłaszać będą „kontrolowane” upadłości? Ile pieniędzy otrzymają ci, co funduszom tym zawierzyli, bo mogli pozostać w ZUS, oraz ci, młodsi, co przymusowo – zgodnie z ustawą – musieli powierzyć los OFE? Nie odpowiedział na to publicznie, ale potem w „cztery oczy” potwierdził moje obawy, że może być tragedia…                    

Do tego opisu moich doświadczeń  muszę dodać jeszcze coś. Za duże, podobno amerykańskie pieniądze miała być prowadzona z potężnym rozmachem kampania promocyjna OFE, przede wszystkim wizualna i to w każdej gminie. Zamiast tego zwołano nas do Osuchowa na „uroczyste” szkolenie, które okazało się amatorszczyzną. Faktycznie żądano od nas wykorzystania znajomości w lokalnych publikatorach, aby reformę tę promować – za darmo! Ciekawe, gdzie podziały się te duże, amerykańskie pieniądze przeznaczone na promocję?    

Bo ani w moim mieście, ani w pobliskich gminach promocji nie było…  

Ale nie to jest najważniejsze…  Najważniejsza jest przyszłość dziś jeszcze młodych ludzi. To oni muszą mieć wpływ na swoje – przymusowo oddane w cudze ręce – pieniądze. To oni muszą walczyć o gwarancje, które obecnie są fikcją. Gwarancje ustawowe, a nawet konstytucyjne, bo trudniej z nich się wycofać. Ja, świadom tego, co nasi ustawodawcy wtedy przygotowali, ostrzegałem przed zagrożeniami. A przecież byłem jednym z około 50 ludzi w Polsce, którzy wsparci dyplomami mieli szkolić innych, także w ZUS. Mnie jednak tego nigdy nie zaproponowano, bo jak powiedział mój ówczesny pryncypał: „pan by mówił prawdę”!   

I właśnie prawdę o ustroju i funkcjonowaniu OFE trzeba wydobyć na światło dzienne, przeanalizować i szybko poprawić ustawę tak, aby fundusze były dla ludzi, a nie ludzie dla funduszy. Jeśli tego nie uczynimy, za kilka lat będziemy świadkami tragedii, albo wręcz kataklizmu…