Eugeniusz Rosner: Znowu Unia Europejska nakazała?

Kiedy przeczytałem, że pracodawcy likwidują stanowiska pracy dla inwalidów, przeraziłem się. Zupełnie mnie dobiło, kiedy z komentarza dowiedziałem się, że wpływ na to ma obowiązująca od 1 stycznia 2009 roku ustawa, która dostosowuje nasze prawo do zaleceń UE. Tymczasem w „starych krajach UE” o postępie cywilizacyjnym świadczy to, że osoby niepełnosprawne są pełnoprawnymi członkami społeczeństwa, a ich praca jest konieczną rehabilitacją, zapewniającą poczucie godności. Dotyczy to przede wszystkim tych, którzy od chwili urodzenia potrzebują wsparcia. Dla nich mniej ważny jest zarobiony grosz niż fakt, że jest się potrzebnym społecznie. W poprzednim ustroju naszej Ojczyzny funkcjonowały Spółdzielnie Inwalidów, które zatrudniały nie tylko niepełnosprawnych dorosłych, ale i niepełnosprawną młodzież w tzw. „szkołach życia”. Ci młodzi ludzie wykonywali najprostsze czynności przez 5 lat - bez przepracowania tego okresu nie mieli szans na jakikolwiek zasiłek finansowy. Po zmianach ustrojowych taka organizacja pracy zanikła. Spółdzielnie Inwalidów, tam gdzie się ostały, stały się spółkami prawa handlowego. Pomoc z funduszu PFRON, poprzez pracodawców, trafiała na organizację stanowiska pracy oraz ograniczone wynagrodzenie. Wiadomo bowiem, że człowiek niepełnosprawny nie może wykonać pełnej normy. Dla niego praca to poczucie wartości…  

O tym zapomnieli nasi ustawodawcy, którzy mogliby, jeżdżąc po świecie, przyjrzeć się rozwiązaniom prawnym w innych krajach europejskich (szczególnie polecam Szwecję), by obronić się przed projektantami ustaw, którzy wszystkie swoje pomysły tłumaczą dostosowaniem do norm lub zaleceń UE. W „starych krajach” UE osoby niepełnosprawne żyją wśród społeczeństwa, a u nas, jak żyli, tak żyją OBOK NAS, tym razem jeszcze bardziej oddaleni.  

Eugeniusz Rosner