Eugeniusz Nielepszy: Uczy, bawi, wychowuje

„jesteśmy wierszem idioty odbitym na powielaczu” - autoportret Witkacego, Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski 

Posłuchajcie: 

W moim zakładzie pracy zastępca dyrektora do spraw technicznych ma w szafie przygotowany key-board: kiedy kończą się godziny pracy, on ustawia instrument na biurku, montuje słuchawki i komponuje co mu tam serce i dusza podpowie. 

Specjalista do spraw pozyskiwania funduszy unijnych w taki sam sposób posługuje się „po godzinach” gitarą, a w czasie pracy ślęcząc nad formularzami słucha z komputera rosyjskich ballad, sam nuci kozackie dumki i podmoskiewskie czastuszki. 

Dyrektora naczelnego w czasie wolnym można spotkać na dyskusjach o stanie państwa, które urządzają sobie niektórzy politycy i ich gabinety. Uczestniczy w pracach sztabu wielkiego społecznego projektu o tematyce zupełnie odległej od tego, co robi nasz zakład pracy. 

Jedna z osób przebywających stale w tym zakładzie godzinami przesiaduje w bibliotece ucząc się  „dla siebie”, bowiem nie jest zapisana na żadne studia czy szkolenia. 

W jednym z pomieszczeń  przeznaczonych do odpoczynku, w przerwach między ciężkimi przypadkami, zbierają się osoby zainteresowane dyskusją o tym, co relacjonuje „na żywo” TVN-24. 

Pracownicy techniczni, oderwawszy się na chwilę od grabienia liści czy naprawiania hydrauliki, oglądają stan zabytkowej elewacji i formułują postulaty do „naczelnego”, aby zainteresował się tą sprawą, wpisując w grafik napraw i remontów odpowiednią adnotację. 

Na korytarzach można spotkać dziewczynę ze świętą księgą jednej z religii, budzącą sympatyczne zainteresowanie prawdami, jakie z tej księgi wyczytuje. 

Osoby z zewnątrz potrzebujące pomocy – zawsze spotkają życzliwe przyjęcie, począwszy od portiera, skończywszy na konkretnym gabinecie. 

Kierownik działu remontów zna na pamięć wszystkie wycięte niegdyś drzewa i nasadzenia poczynione w ich miejsce, orientuje się w pracach wykonanych przez lata w kilkudziesięciu budynkach rozsianych po mieście i województwie, jest chodzącą encyklopedią firmy. 

Behapowiec – nawiasem mówiąc ciężko chory na jakieś „wnętrzności” – ma czas nie tylko na niekończące się szkolenie rzeszy pracowników, ale też na długie rozmowy z nimi o wszystkim i o niczym, realizując bezwiednie bogaty program terapeutyczny. 

Jedna z pań kadrowych pamięta o każdym, kto ma dzieci, był na zwolnieniu, kto powinien ubiegać się o zwrot za „wczasy pod gruszą” i za kolonie. Chodzi za nimi z formularzami i przypomina (w firmie pracuje ponad 600 osób). 

Osobliwe przypadki, na jakie firma napotyka, są przedmiotem nie tylko analiz specjalistów, ale też kształcenia dla studentów (firma współpracuje z pobliską uczelnią). 

Magazynier, zanim przeprowadzi procedurę kasacji starych mebli i urządzeń, sto razy wypyta wszystkich, czy nie mają ochoty kupić czegoś za grosze (nie prywatnie, tylko na rzecz firmy). 

Informatycy, z konieczności skazani na obsługę „muzealnej” sieci komputerów i Internetu, przeczą stereotypowym wyobrażeniom o ich zawodzie: metodą  majster-klepki i złotej rączki potrafią przywrócić do życia i usprawnić wszystko, co zwie się elektroniką i teleinformatyką. 

Jeden z niewielkich budynków w dobrym punkcie miasta już wkrótce zamieni się w otwarty dla wszystkich klub. 

Któryś z pracowników często po pracy dojeżdża do zaprzyjaźnionej rodziny i po koleżeńsku, bezinteresownie opiekuje się (muzyka, spacery, nauka) autystycznym Krzysiem, lat 41. 

Kilka ulic dalej jest miejsce, gdzie niewątpliwy następca Piotra Skrzyneckiego potrafi zebrać  artystów, uczonych i „ciekawych ludzi” – a wokół nich znakomita publiczność. Bywamy tam. 

Zakład pracy uczestniczy w wieloletnim projekcie polegającym na wyprowadzaniu jednostek patologicznych i trudnych oraz chorych na „dobrą drogę”, wraz z wprowadzeniem ich pełnoprawnie na tzw. rynek pracy. 

W pomieszczeniach i na „spacerniaku” tej firmy urodziły się już przynajmniej 4 organizacje pozarządowe. Działają.

Murarz domy buduje, 
Krawiec szyje ubrania, 
Ale gdzieżby co uszył, 
Gdyby nie miał mieszkania? 

A i murarz by przecie
Na robotę nie ruszył, 
Gdyby krawiec mu spodni 
I fartucha nie uszył. 

Piekarz musi mieć buty, 
Więc do szewca iść trzeba, 
No, a gdyby nie piekarz, 
Toby szewc nie miał chleba. 

Tak dla wspólnej korzyści
I dla dobra wspólnego 
Wszyscy muszą pracować,
Mój maleńki kolego. 

(Julian Tuwim: Wszyscy dla wszystkich) 

Zebrał i opisał: 

Pracownik zespołu szpitali psychiatrycznych w jednej z metropolii

Eugeniusz Nielepszy