Maciej Borkowski: ólżę sobie

Mam wrażenie, że najgorliwiej przestrzeganym i egzekwowanym punktem tzw. netykiety jest zakaz wytykania innym błędów ortograficznych i gramatycznych. Ludzie, łamiący tę zasadę, tępieni są bezlitośnie. Przekonałem się o tym kiedyś na własnej skórze, gdy na jakimś forum dyskusyjnym nie wytrzymałem i wytknąłem pewnemu osobnikowi podającemu się za studenta – nazwijmy to eufemistycznie – pewne deficyty w zakresie ortografii. Młodzieniec ów w czterech wierszach zrobił ponad 10 rażących błędów i ponad wszelką wątpliwość nie żartował. Autor utyskiwał na swego dostawcę Internetu, a na dowód zirytowania cały tekst napisał wielkimi literami. Delikatnie zaproponowałem, żeby w czasie przerw w dostawach netu pouczył się trochę ortografii … . No i sobie narobiłem. Tamtejsza sfora solidarnie wskoczyła na mnie jak na burą sukę. Dowiedziałem się, że jestem cham, lamer i troll złamany, co to netykiety nie zna i że krótko mówiąc mam s… . Najbardziej rozczulił mnie sam zainteresowany: „To se sprawdź palancie w Wordzie, że żadnych błędów tu nie ma” (słowo honoru, tak powiedział). W pierwszym odruchu chciałem mu wyjaśnić, że kontrola ortograficzna Worda domyślnie ignoruje słowa, napisane dużymi literami, oraz zwrócić nieśmiało uwagę, iż pisanie dużymi literami do dobrego tonu też zdaje się nie należy, ale dałem spokój. 

Nie mniej jednak problem jest powarzny. W karzdym razie dla mnie. W miarę upływu czasu spendzanego w polskim necie narasta we mnie coś, co morznaby nazwać znieczólicą ortograficzną. Nie tylko pszestały mnie te błendy razić, ale zaczynam ich nie doszczegać, niestety ruwniesz u siebie. Problem jednak w tym, że to co uchodzi (a może nawet staje się normą) w Sieci, ciągle jeszcze jest kompromitujące u mnie w pracy. Ostatnio w oficjalnym piśmie o mało co napisałbym “żądanie” zamiast “rządanie”. 

Kto wie, być morze pokolenie tych, ktuży dziś już niczego poza siecią nie czytają, za jakiś czas usankcjonuje sfoje nieuctwo ustawowo...

Maciej Borkowski