Okiem smakosza 3

Dowiaduję  się o wydarzeniach, które mogą  zepsuć smak mego pobytu w Polsce, opromienionej słońcem złotej  jesieni.

Odbył  się tu  kongres głównej partii opozycyjnej, pod przewodem jej prezesa. Zapowiedział  swój rychły powrót do władzy i  obsadził z góry wszystkie stanowiska państwowe, tworząc z kandydatów komitet przygotowawczy. Gdyby do urn wyborczych zgłosić się mieli tylko   członkowie tego ciała, sprawę miałby pan prezes z głowy, a nawet z dwóch. Ale cóż, cała reszta wyborców została  uodporniona masywną dawką surowicy, pobranej spod ziobra p. Kaczyńskiego w okresie dwuletnich rządów PIS. Szczepionka przeciw tej odmianie ptasiej grypy powinna być skuteczna. Pan prezes może w tej sprawie liczyć nie na Instytut, lecz tylko na Zanik Pamięci Narodowej. 

*

Pan prezes, zwolennik obecności państwa nie tylko w każdym dużym przedsiębiorstwie, lecz również w każdej małej sypialni, oświadczył na w/w kongresie, żepaństwo jest jak powietrze i dodał, że bez powietrza żaden lot nie jest możliwy. Ta pełna polotu przenośnia dowodzi jednak, że prezes żyje w świecie przedwczorajszym. Cóż, nobody is perfect. Nie dotarło do niego, że od kilkudziesięciu już lat istnieją i latają pojazdy, obchodzące się bez powietrza. Wiedząc o istnieniu satelitów i sputników, mógłby oddać znaczną przysługę własnej partii. Wiadomo, że każdy jego publiczny występ przynosił dotąd spadek notowań PIS. Lot p. prezesa przez przestrzeń bezpowietrzną np. na ulubionego Marsa, mógłby zmienić tę przykrą tendencję i zwiększyć szanse jego brata.   

*

Obejdzie się bez tak radykalnych posunięć, jeżeli  pani prezydent Warszawy, apetyczna Hanna Gronkiewicz Waltz, dalej obstawiać  będzie parkometrami najmniejsze i najdalsze ulice stolicy. Akcja ta rozwścieczyła mieszkańców miasta, zmotoryzowanego (stosunkowo) bardziej, niż Paryż czy Wiedeń i rokuje porażkę PO, partii pani prezydent, w najbliższych wyborach komunalnych.

* 

Harmonizują  z tym lokalnym przedsięwzięciem  podobne  imprezy rządowe. Przybysza z takiej Słowacji uderza (a nawet kopie w szynki)) zaraz na wstępie stan polskich dróg publicznych. W całych Stanach Zjednoczonych tak wyboista jest jedynie droga  Baracka Obamy do odzyskania popularności. W Polsce wydano właśnie furę funduszów unijnych na zakup tysięcy fotoradarów, które dybią na kierowców, borykających się z dziurawymi drogami. Tiry na tory! Szanse PIS rosną, chociaż zna tylko jedną drogę – do Włoszczowej. 

* 

Pan Mariusz, jeden z niezliczonych w PIS Kamińskich, zaczął swoją  karierę polityczną od celnego rzutu pomidorem w osobę, bądź co bądź prezydenta RP, Kwaśniewskiego, podczas jego wizyty w Paryżu. Awansowany na ministra prowokacji, zajmuje się dziś mizernym  podsłuchiwaniem hersztów szajki jednorękich bandytów,  namawiających rządowych dygnitarzy do zmniejszenia doli, odpalanej skarbowi. Dygnitarzy tych niektórzy uważają za piątą kolumnę opozycji w rządzie p. Tuska. Jedno udało im się na pewno: skompromitowali premiera jako miłośnika piłki nożnej. Gdyby nim był istotnie, wykopałby z punktu tych swoich zawodnych zawodników nie na aut, tylko na  zbitą fizjognomię.  

* 

Niech nikt się nie dziwi, że polskie czynniki, nawet rządowe, ujęły się za Romanem Polańskim, autorem „Noża w wodzie”, „Lokatora”, „Tess”, „Dziecka Rosemary” „Chinatown”, obywatelem francuskim. Ujęły się nie tylko dlatego, że artysta ten ujawnił i rozwinął swoje wielkie zdolności w Polsce. Zrobiły to, wolno sądzić, również dla uczczenia pamięci i dokonań sporej ilości znakomitych Polek i Polaków, którzy nie uniknęliby ciężkich przeżyć, gdyby znaleźli się dziś w sytuacji  reżysera na lotnisku w Zuerichu. Bohaterka poematu Adama Mickiewicza, Telimena, przygotowując Zosię do pierwszego spotkania z przyszłym mężem, powiada: „Kochana Zosiu, już też całkiem zapominasz/ i na stan, i na wiek twój. Wszak to dziś zaczynasz /rok czternasty…” Henryk Sienkiewicz, laureat Nobla (po fiasku, jakiego doznał przy okazji zalotów do naszej wspólnej sławy, dorosłej aktorki Helen Modjesky), zagustował wyłącznie w dzieweczkach, jakich o metrykę nie pytał, a najbardziej udana postać żeńska jego „Trylogii” to Basia, nieletni hajduczek. Córka Ludwika Wielkiego i dziedziczka Kazimierza Wielkiego, najlepsza partia Europy, królewna Jadwiga, miała lat 12, gdy zmuszono ją do zaślubin z Jagiełłą. Gdyby dzielny Litwin wyruszył w podróż poślubną w szwajcarskie Alpy, napytałby sobie poważnych kłopotów. Szczęściem, wolał Jeziora Mazurskie. 
 

Hannibal Lecter M.D.