Piotr Popowski: Polskie euro-piekiełko

Po 18 kwietnia 2007 roku, przed nami druga niezwykle istotna data: 13 maja w Bukareszcie zadecyduje się, czyje marzenia o EURO-2012 się spełnią, a kto będzie musiał obejść się smakiem. W Rumunii, na specjalnym posiedzeniu, Komitet Wykonawczy UEFA zadecyduje w których miastach rozegrane zostaną mecze Mistrzostw Europy 2012.   

Bezpieczne są jedynie Warszawa i Kijów. Bez nich mistrzostw Europy w 2012 roku w Polsce i na Ukrainie nie będzie. Reszta jest niewiadomą. W Polsce, oprócz Warszawy, o możliwość przeprowadzenia turnieju ubiegają się: Gdańsk, Wrocław, Poznań, Kraków i Chorzów, a na Ukrainie, poza stołecznym Kijowem: Lwów, Donieck, Dniepropietrowsk, Odessa i Charków. Niestety, podczas kwietniowej wizyty prezydenta UEFA w Polsce nie padła żadna deklaracja – bo i paść nie mogła. Tak naprawdę dziś nie wiemy nawet, czy wspólne EURO 2012 odbędzie się łącznie w 6 czy 8 miastach. Za dobra monetę bierzemy obietnicę, że mecze rozegrane zostaną w 8 miastach. Taki wariant wydaje się najbardziej prawdopodobny, ale UEFA może nas jeszcze zaskoczyć.  

Pojawiła się za to zupełnie nowa i bardzo niebezpieczna tendencja, dość typowa dla mentalności części naszych rodaków: „mamy już coś, to może dałoby się więcej”. I tak przez media zaczęły przelewać się wypowiedzi, że my (Polacy) jesteśmy już gotowi do tego, żeby mieć mistrzostwa w 6 miastach. A jeśli wierzyć byłemu prezesowi PZPN, Michałowi Listkiewiczowi, Michel Platini miał go nawet pytać, czy Polska byłaby zdolna przeprowadzić EURO sama. I w pewnym stopniu wtóruje mu minister sportu i turystyki, Mirosław Drzewiecki, który podczas ostatniej wizyty Platiniego w Warszawie już w pierwszych wypowiedziach podkreślał, że liczy na 6, a nie 4 miasta. Trudno się więc dziwić, że po takich stwierdzeniach zaczęła rosnąć gorączka u tych, którzy nie tak dawno byli rezerwowymi, a teraz są już alternatywnymi miastami EURO: czyli w Chorzowie i Krakowie.  

Przypomnijmy, że polska czwórka miast to Warszawa, Gdańsk, Poznań i Wrocław.  Im bliżej więc decyzji, które dwa miasta obejdą się smakiem, tym więcej przepychanek i tym głośniej o czarnym PR. A to, że za Gdańskiem stoi premier Tusk, że za Wrocławiem Schetyna i te miasta są nie do ruszenia. A to, że Kraków chce wygryźć Poznań.  

Przy tym wszystkim zadziwiająco łatwo zapominamy, że EURO 2012 mamy właściwie tylko dzięki Ukraińcowi - Hrihorijowi Surkisowi, nie zaś dzięki bliżej nieznanej operatywności Michała Listkiewicza. Przypominam to nie dlatego, żeby być ślepo zapatrzonym na naszych sąsiadów i nie patrzeć im na ręce. Ale zaglądając za naszą wschodnią granicę warto docenić zachowanie europartnerów. Czy usłyszeliśmy od nich, że to Ukraińcy powinni sami zorganizować EURO? - Nie! Po serii ataków na Ukraińców i wytykaniu im niedociągnięć oraz otwartym żądaniu asymetrii przy podziale miast turniejowych dopiero niedawno ukraińska gazeta DIEŁO opublikowała materiał mówiący o tym, że podział powinien być 5:3. 5 - oczywiście na Ukrainie.   

W tym kontekście należy docenić hart ducha, jakim wykazuje się Surkis, który wciąż w nas wierzy. W kwietniu, w rozmowie z polskimi dziennikarzami podczas ukraińskiego dnia piłki nożnej powiedział: „Jeśli koledzy z Komitetu Wykonawczego UEFA zwróciliby się do mnie z pytaniem, czy poprę pomysł zorganizowania EURO 2012 w pięciu miastach Ukrainy i trzech miastach Polski, odpowiedziałbym stanowczym - nie”. Wyraźnie można było też odczuć, że ma już serdecznie dosyć polskich pytań o EURO-asymetrie i tylko czeka, żeby zadać nam kilka niewygodnych pytań. Chociażby o stopień przygotowania stadionów na EURO. My nie mamy jeszcze żadnego – oni owszem – już dwa. Ten w Dniepropietrowsku już działa, a w Doniecku – będzie otwarty w te wakacje. A co z centrami pobytowymi? Wystarczy pojechać w Kijowie do ośrodków Koncza-Zasp czy w Doniecku do Kirszy. To dwa z kilku takich miejsc. My na razie nie musimy się wstydzić tylko za ośrodek REMES w Opalenicy. Ale to chyba mało. To prawda, w porównaniu z Ukrainą, mamy lepszą infrastrukturę, hotele i drogi. Każdemu, kto będzie psioczył na nasze dziurawe kilometry, proponuje przejażdżkę po Ukrainie. Na pewno zmieni zdanie. Tyle, że to jeszcze nie powód, aby traktować Ukraińców jak gorszych i słabszych partnerów, nawet jeśli kryzys dotyka ich bardziej niż nas.    

Jeśli miałbym sam wybierać polskie miasta EURO, to lista byłaby następująca: Warszawa, Gdańsk, Poznań i Kraków. Pominiętych przepraszam! Chorzowa mam dosyć za tę wieczną, wielomilionową modernizację chorzowskiego giganta, zaś Wrocław od 2007 roku niewiele zrobił i na miejscu przyszłego stadionu na Maślicach wciąż jest pole - tyle, że już wyrównane przez spychacze.  

^{(Ten tekst to wyraz moich osobistych poglądów, nie należy go identyfikować z linią programową redakcji nSport).} 

Piotr Popowski, TV nsport