Pogrobowcy Wandy Odolskiej

II Liceum Ogólnokształcące TPD (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci) przy ul. Juliusza i Ethel Rosenbergów (obecnie Parkowa) we Wrocławiu mieściło się w bardzo nowoczesnym gmachu, zbudowanym tuż przed wojną dla sieci szkół, w których miała uczyć się najlepsza z najlepszych młodzież niemiecka - wybrańcy narodu. Szkoła, ocalała podczas działań wojennych, położona nad brzegiem Odry wśród starych drzew, miała piękne sale gimnastyczne i pracownie. Najbardziej mnie interesowała ogromna aula z dużą sceną, na której występowałam chętnie i często zarówno w chórze, jak recytując wiersze, również o Leninie. Jako przewodnicząca koła szkolnego ZMP zanim mnie wyrzucono ze szkoły i organizacji, prowadziłam tam przed lekcjami tzw. prasówki, które za mojej kadencji uległy znacznemu skróceniu i złagodzeniu. Moim poprzednikiem, również w swoim czasie wyrzuconym, był Paweł Trzebuchowski, ponury dogmatyk. Był chudy, blady i szary. Nawet czerwień jego organizacyjnego krawata miała odcień szarości. Płonął w nim za to ogień idei, którą przestawił po wykluczeniu ze szkoły na krańcowe tory. Studiował na lubelskim KUL, miał grono zwolenników. Młodo zmarł na gruźlicę.

W tamtych czasach spokojny z natury program Polskiego Radia (istniał tylko jeden) nadawał codziennie felietony Wandy Odolskiej. Nie bardzo wiem, o czym mówiła ta niewiasta, ponieważ uderzał w jej głosie ton tak ostry, bezwzględny i tępy, że zastanawiałam się tylko, skąd i po co tyle wściekłej zawziętości. Nie pamiętam, kto w tych zamierzchłych czasach rządził Polskim Radiem, w którym panowała gładka, piękna polszczyzna; musiał tę agitatorkę wymyślić jakiś gorliwy, ideowy stachanowiec. Wanda Odolska zniknęła z anteny chyba w październiku '56 i słuch o niej zapiął.

Gdy wybuchła tzw. wolność, cechowała ją w mediach coraz bardziej nachalna obecność muzyki anglojęzycznej, która jest po prostu nie do zniesienia, ale na tym polega wolny rynek z przewagą wiadomo czyją. Jeszcze gorsze są wszelkie audycje i programy publicystyczne. A już patriotyzm naszych mediów choruje na taki przerost, że może obrzydzić wszystkie ojczyzny świata tego. Interpretacja tych uczuć nabrała tak wściekłego impetu, że Wanda Odolska była w swojej ideologicznej zajadłości łagodna jak baranek. Pewne radio publiczne za pomocą gorliwej prezenterki nadaje przed 8.00 rano pogadanki szkalujące PRL. Ostatnio dowiedziałam się z rozmowy z jakimś uczonym, jak władze haniebnie rozpijały ludność, żeby nią manipulować. W pijanym widzie powstały „Popiół i diament" oraz polska szkoła filmowa, wielkie inscenizacje na polskich scenach i produkcje, którymi telewizja zapycha programy permanentnie. Teraz wiem, że czarna dziura zwana PRL, która stworzyła potężny dorobek, zalewana była od świtu do nocy strumieniami gorzały. Widocznie służy to sztuce. 

Joanna Rawik