Polska może być normalna

"Narazie ta prawie 400-stronicowa księga jest warta tyle co niezły papier użyty do jej wydrukowania - napisał w komentarzu redakcyjnym o Raporcie "Polska 2030" redaktor naczelny "Dziennika" Michał Kobosko. W podobnym duchu pisze również "Gazeta Wyborcza", która - łagodnie dystansując się od tego projektu - swoją prezentację raportu zatytułowała "Polaków drogą do raju". A w raj, jak wiadomo, można wierzyć lub nie, ale sprawdzić jest bardzo trudno. 

Dobrze rozumiem tę ostrożność, nawet jeśli służy ona ukryciu sympatii dla tego przedsięwzięcia, (co z dobrą wolą zakładam). Mieliśmy już drugą Japonię i drugą Irlandię, 300 tys, czy trzy miliony mieszkań (już nie pamiętam dokładnie, ile), a także obietnice wielkich cudów, o których zapominano następnego dnia po zwycięskich wyborach. W końcu,  kto raz się sparzył, to dmucha na zimne. I mimo wszystko, ten raport uważam za fakt ważniejszy od tego nawet, czy Buzek zostanie przewodniczącym euro-parlamentu, czy nie. Choć to właśnie tym drugim żyły dzień po ogłoszeniu raportu wszystkie czwartkowe dzienniki telewizyjne. Wiadomo, sperma i krew - to się sprzedaje. 

A jednak... Nieszczęściem naszej polityki jest brak polityki; sprowadzenie jej wyłącznie do czystej walki o władzę. To jest - tak naprawdę - o stołki. Nasza elita zastąpi waszą. My obsadzimy spółki Skarbu Państwa i media - TVP, Radio, PAP i "Rzeczpospolitą", a wy pójdziecie won. Teraz K...wa My - taka jest święta zasada polskiej demokracji, która swoje szczyty i wyżyny osiągnęła w IV RP braci Kaczyńskich. 

I oto pojawia się raport, którego autorzy - młodzi eksperci, ledwie 30-letni, (młodsi nawet od "pampersów", tworzących w swoim czasie szpicę prawicy AWS-owskiej i pisowskiej) - powiadają: zajmijmy się tym, co naprawdę jest ważne. Jeśli problemem Polski jest konieczność  modernizacji państwa, nadgonienie zapóźnienia cywilizacyjnego, ciągnącego się za nami jeszcze z epoki przedkomunistycznej, to spróbujmy zdiagnozować sytuację, określmy cele, do których powinniśmy zmierzać i zastanówmy się, co i jak zrobić, abyśmy naprawdę mogli żyć lepiej.  

Tylko tyle i aż tyle. Kiedyś, coś podobnego zrobił z kolegami Stefan Bratkowski, powołując do życia społeczny zespół Doświadczenie i Przyszłość. I nie ma dla mnie żadnego znaczenia, że tym razem całe przedsięwzięcie firmowane jest przez PO i jej ministra Michała Boniego. Byle tylko nie mieszał do tego polityków i słuchał ekspertów, profesjonalistów, czego dotąd prawie nikt nie robił. Żaden polski rząd, może z wyjątkiem gabinetu Tadeusza Mazowieckiego. Teraz musimy nadrabiać opóźnienia, zwielokrotnione paranoicznymi rządami PiS-u – polityków, zajętych wyłącznie kwestiami symbolicznymi, poszukiwaniem urojonych wrogów i układów, lustrowaniem wszystkich i wszystkiego do czwartego pokolenia oraz ochroną życia poczętego od momentu spuszczenia spodni, byle tylko przypodobać się Ojcu Dyrektorowi. 

Podobno dobra diagnoza to połowa sukcesu w terapii. Jestem teraz ciekaw, czy rzeczywiście będziemy potrafili podjąć rzeczywistą debatę nad naszą przyszłością, czy też znów zostaniemy ogłuszeni przez posłów Brudzińskich, Gosiewskich, Ziobrów, Mularczyków, Girzyńskich - całą tą kamarylę PiSu i IV RP. Ich czas już dawno minął. A trzeźwo myślącym rodakom, niezależnie od tego, jaką opcję polityczną reprezentują, polecam  zajrzeć do internetu, pod adres: www.zds.kprm.gov.pl , by znów uwierzyli, że Polska może być normalna. 

Sławomir Popowski