Roma Przybyłowska: Antybajka

Byłam niemal pewna, że trzech słynnych liter nawet nie tknę. Temat przegadany – wszystko jasne, a co gorsza, bohater wypchnięty za burtę (przez samego sternika - dla ratowania reszty załogi) już, już zaczął się „przyjmować“ w roli „ofiary“. Okazało się, że nic z tych rzeczy. Wokół sprawy nadal snują się opary. Neon na gmachu - nie spalił się ze wstydu. A w oczach wyznawców „ulubionej prawdy“ jej rycerze - to grzesznicy bez winy… i samowiedzy.  Ich oczy nadal goreją tą samą „misją“.   

Dlatego zamiast dywagować - skąd tak żarliwa nienawiść do wąsatego Noblisty i na czym polega nieporozumienie - wolę na razie opowiedzieć bajkę… a właściwie antybajkę:  

We wsi, gdzie nie było lekarza ni znachora, dobra kobiecina zbierała zioła, robiła lecznicze napary, w co nikt nie wierzył. Ale przyszedł czas, że na wieś spadła zaraza… i samorodna uzdrowicielka, nie patrząc na wichry i burze, tonąc w błocie, sforsowała leżące pnie i płoty, aby nieść miksturę chorym, skazanym na zgubę. Mniejsza o detale – stojąc na czele samozwańczego pogotowia, uratowała wieś od nieszczęścia. Za to sama nabawiła się… sławy. Poczęto zjeżdżać do niej i zasięgać rady. Dumny z niej sołtys przyznał jej nagrodę „Szlachetnej Niewiasty“,  a sama mikstura - okazała się prototypem leku i prasa rozsławiła jej geniusz na świat cały.  

Tego sąsiadom było za wiele. Ten i ów przypomniał sobie o swoich zasługach w czasie zarazy i czując się wystrychnięty na dudka – dopatrzył się w niej demona. Puścili więc po wsi złą szeptankę. Jakiś skryba w magistracie znalazł zapis, że przed  30 laty ktoś przy okazji zeznał, jakoby miała zbierać hubę dla szarlatana w innej gminie. Wprawdzie okazało się, że to był łajdak, a nie szarlatan, a ona, zmuszana, nie chcąc się z nim zadawać dala drapaka do innej gminy. Ale w archiwach „stoi“, że miała z nim kontakt. Co pozwala przypuszczać, że uprawiała z nim magię. Ergo – jest czarownicą. Część wsi zaczęła od niej stronić, a nawet - popluwać.  

Światlejsi mieszkańcy - z natury naiwni - wzięli ją w obronę, przypominając, iż uratowała ich od zarazy, a mieścinę uczyniła sławną. Szatańska wersja była jednak ciekawsza i miała swych zaprzysięgłych zwolenników. Jej główny wyznawca - Mistrz Sprawiedliwości - pierwszy podważał zasługi podejrzanej baby, dlatego nie wahał się spalić jej kukłę zamiast Marzanny. Jego ludzie skrobali też na płotach, a nawet w książkach: KIM naprawdę jest ta kobieta – nie warta swojej sławy. Gdy wszystkiego było mało, wysłano młodego etnografa, by nazbierał o niej legend. A co lud bajał oralnie, on skrybał na papierze i tak powstały nowe dokumenty, które wniosły coś do portretu antybohaterki. Będąc dzieweczką, kiedyś zaklęła „ A niech to pierun…“ I właśnie strzelił obok - w krowinę. Ktoś inny opowiadał, że jak doiła swoją kozę – to po wymionach błyskało iskrami. Pod budką z piwem powiadali, że obściskiwała się z wikarym i miała z nim nieślubne dziecko, które zaklęła w wiewiórkę. Inny zaś ją widział jak pół nago zbierała halucynogenne grzybki, przyzywając demony… „A kogo mogła przyzywać, skoro tam nijakiej zwierzyny?“ 

Dla zbadania sprawy i nadania jej rangi zajmowali się nią sami Badacze Prawdy, powołani i wspierani przez władzę, aby dociekać naukowo i sprawiedliwie. To oni, siedząc na piętrowych donosach z różnych epok, decydują: kto w mieście jest lub nie jest i kto zostać może czarownicą, godną spalenia. Wiedzą zaś lepiej od innych, kim warto się zająć – bo konsultuje ich sam Mistrz Sprawiedliwości, który osobiście gospodaruje tym dobrem I potrafi je utylizować.

Badania nabierały z czasem coraz większej intesywności. I duszno się zrobiło w całym miasteczku. Walczący z demonami, nie dawali za wygraną - pokochali już tę „mroczną prawdę“, która ich  grupę połączyła i nadała jej znaczenie. Zaś rozciągnięty nad nimi patronat Badaczy Prawdy dodawał ważności i sensu ich misji.  

Jakoś do czasu nikt się nie spieszył, by ich opamiętać. Ale gdy. zrobiło się już tak gęsto od prawd, że spokój odpłynął za góry, za lasy – coś się przesiliło. Zmęczeni mieszkańcy zaczęli wskazywać palcem na tych, co niezdarnie  grzebią w złej pamięci - jak kowal w zębach. Niewdzięczność okazywana kobiecie poczęła mocniej uwierać co wrażliwsze sumienia, zwłaszcza, że tak podejrzliwa nauka – robiła się podejrzana. Również pragnienie spokoju  było zbyt mocne, aby je ugasić choćby skrzynką piwa. Słowem, groźba wygnania mędrców wisiała w powietrzu. Ze strachu przed likwidacją Badacze Prawdy wzięli się na sposób. Wytypowali jednego ze swoich i spławili go rzeką.  

Głupio się zrobiło wszystkim… ale tylko na chwilę. Tuż za zakrętem rzeki czekali „bracia w prawdzie“, by spławionemu na pokaz ofiarować nową godność - w tym samym szacownym gronie. Zapewniając go o najgłębszych więzach zaufania. On zaś zaczął od tego, że:  jak miał rację w sprawie czarownicy – tak ma ją nadal. Wygłosili to na rynku, aby dowieść swej niezłomności. Łódka popłynęła dalej, a główny mistrz Zako.., pardon, Badaczy Prawdy – z trudem hamował uczucie satysfakcji. Jednak uśmiechu triumfu (jakiego dawno nikt nie widział) stłumić nie potrafił.  

Jako się rzekło - morału nie będzie, bo to nie bajka, która musi skończyć się krzepiącym przesłaniem. Z za kadru dodam, że  zasłużona kobiecina – bohaterka dla świata, a tu czarownica  -  tracąc zdrowie, woli już - na kraniec swiata. Zato spławiany na pokaz już po powrocie w obronie swej misji błysnął stalowym zgryzem. Taki fason. Tylko patrzeć jak w narodowej ikonografii zajmie miejsce Rycerza bez skazy w dziedzinie Prawdy Modyfikowanej. Nie pierwsze to pomylenie ról i prawd w tej mieścinie. Bo zapomniałam dodać, że wioska nosi nazwę: NAOPAK GÓRNY. A jest i Naopak Dolny – do którego właśnie zmierzamy.  

Roma Przybyłowska-Bratkowska