Sławomir Popowski: Powrót III RP

Przyjęta w ubiegłym tygodniu ustawa o mediach publicznych jest spóźniona co najmniej o rok, ale lepiej późno niż wcale. Nie oszukujmy się. Ta ustawa nie rozwiąże żadnego z problemów, przed jakimi stoją media publiczne. W najlepszym razie może dać początek prawdziwej reformie, ale - przynajmniej - stwarza szanse na dokonanie rzeczywistej "depisizacji" radia i telewizji, opanowanych przez beneficjentów IV RP. 

Tylko tyle i aż tyle. Platforma Obywatelska bardzo długo zwlekała z przywróceniem elementarnego porządku i sprawiedliwości oraz naprawieniem szkód wyrządzonych w mediach publicznych przez pisowskich "komisarzy" i firmowanych przez braci Kaczyńskich koalicjantów. Pierwszy projekt, przygotowany pod auspicjami pos. Katarasińskiej okazał się niewypałem i nieporozumieniem, a potem "reformatorski" zapał jakby osłabł.  Politycy PO między wierszami dawali do zrozumienia, że przecież nie mogą postępować, tak jak PiS, który jednej nocy dokonał skoku na media: zmienił ustawę, by – razem z Samoobroną i LPR-em - obsadzić swoimi ludźmi Radę Krajową oraz rozpocząć wielką czystkę w mediach.  

W rzeczywistości, jak się wydaje, w ramach realizowanej przez siebie "polityki miłości", PO nie chciała otwierać dodatkowego frontu i pola konfliktu. Być może liczyła po cichu, że wcześniej, czy później problem sam się rozwiąże, a z upływem czasu zmięknie również SLD i nie trzeba będzie płacić zbyt wysokiej ceny politycznej za jego poparcie. A zresztą - przekonywano w prywatnych rozmowach - TVP i PR wcale nie są najważniejsze. Ich kontrolowanie nie gwarantuje politycznego zwycięstwa i wystarczy, jeśli obetnie się zasilanie "z abonamentów". Nawet awans Farfała na szefa TVP wydawał się sprzyjać Platformie. PiS-owscy nominaci zostali usunięci z Zarządu, a za nimi przyszła kolej na kilku najbardziej "zasłużonych" żołnierzy IV RP w mediach publicznych. Mówiono, że Farfał walczący o własną przyszłość i karierę będzie łatwiejszy do sterowania, bez konieczności brudzenia sobie rąk oraz narażania się na oskarżenia o kolejny skok na media. Tym razem w wydaniu PO... 

To było fałszywe założenie. I wcale nie dlatego, że Farfał, przed wyborami do Parlamentu Europejskiego, uczynił z TVP tubę propagandową polskiej partii Libertas - to jest polityków LPR-u, którzy pod nowym szyldem podjęli walkę o powrót do pierwszej ligi na polskiej scenie politycznej. Błędem było nie docenienie i przejście do porządku dziennego nad tym, co zrobiono z mediami w grudniową noc 2005 r. Bagatelizowanie tego, co się wówczas stało. Bo przecież - argumentowano - każdy nowy rząd próbował obsadzić swoimi ludźmi radio i telewizję.  

Nie zgadzam się z taką opinią. "Skok", jakiego PiS dokonał w 2005 r. na radio i tv, a nieco później także na “Rzeczpospolitą” (w 49 proc należącą do spółki Skarbu Państwa) - to nie było zwyczajne przejęcie kontroli nad mediami publicznymi, ale początek "zimnej wojny domowej", wypowiedzianej III RP przez "czwartą". Zaryzykuję nawet dalej idące twierdzenie: jeśli celem wodzów i głównych ideologów IV RP, wywodzących się z obozu radykalnej prawicy narodowej i katolickiej, było zakwestionowanie i obalenie porządku konstytucyjnego, politycznego i społecznego, ukształtowanego w Polsce po 1989 r., to w realizacji tego celu media miały spełniać rolę głównej szpicy uderzeniowej. Dość przypomnieć programy TVP: "Warto rozmawiać", "Nie ma przebacz", "Misja specjalna"... A także najbardziej zapiekłych publicystów i naczelnych demagogów IV RP: Lisickiego, Wildsteina, Semkę, Warzechę, Ziemkiewicza, czy Pospieszalskiego, cierpiących na kompleks "GW", a także - w pierwszym okresie, zanim wiosną 2007 r nie doszli do wniosku, że postawili na złego konia - czołówkę ideologiczną "Dziennika". Że nie wspomnę już o Czabańskim i Targalskim, którzy ściągali do Polskiego Radia z politycznego marginesu gwiazdy tej miary co Sakiewicz z "Gazety Polskiej" i gotowi byli pójść nawet dalej, działać bardziej brutalnie, aniżeli żądali od nich Kaczyńscy...   

Tu chodziło o coś więcej, niż tylko o władzę: chodziło o rząd dusz, o panowanie nad umysłami i wyeliminowanie z życia publicznego, a przynajmniej zepchnięcie na margines wszystkich, których uznano za nie dość prawicowych, za mało pro-lustracyjnych, nazbyt tolerancyjnych i zbyt libertyńskich; za bardzo spoglądających na tę zlaicyzowaną Europę, za mało anty-niemieckich i anty-rosyjskich; nie dość narodowych oraz zbyt Salonowo-Michnikowych... słowem, wszystkiego tego, co uznawano za największe grzechy III RP. W prywatnych rozmowach mówiono coś jeszcze - i to bez skrępowania: "wystarczy, że przez dwa, trzy lata będziemy kontrolować media i to my będziemy decydować, kto trafi do "mainstreamu", a kto wypadnie z obiegu lub wyląduje na bruku. Wówczas to my będziemy elitą".  

Teraz jest przynajmniej szansa na odwrócenie tych tendencji. I proszę nie nazywać tego "skokiem PO na media", co jest koronnym, demagogicznym argumentem prawicowych komisarzy IV RP, bojących się odpowiedzialności za własne niegodziwości i marzących tylko o jednym: o zakonserwowaniu dotychczasowego stanu i systemu, który współtworzyli w imieniu IV RP. Ich i PiS-u i tak nikt nie przebije.    

Sławomir Popowski