Sławomir Popowski: Tuska ucieczka do przodu

Minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski i kilku wyższych urzędników Ministerstwa Sprawiedliwości, w tym wiceminister Marian Cichosz oraz prokurator krajowy Marek Staszak - zapłacili głowami za samobójstwo popełnione w płockim więzieniu przez Roberta Pazika, trzeciego zabójcy Krzysztofa Olewnika. Bodajże ostatniego, bezpośredniego sprawcę tej zbrodni, który mógł jeszcze powiedzieć coś więcej o jej kulisach.

Zostawmy z boku kryminalny aspekt tej sprawy. Bo przecież nie o to chodzi. Gdyby było inaczej, wystarczyłoby - tak, jak to już nie raz bywało w przeszłości - powołanie jeszcze jednej prokuratorskiej specgrupy, która - pewnie równie bezskutecznie, jak dotąd - próbowałaby wyjaśnić okoliczności samobójstwa kolejnego skazanego za zabójstwo Olewnika. Decyzja Tuska o dymisji Ćwiąkalskiego oraz jego współpracowników miała charakter polityczny. I wyłącznie polityczny.

Czy musiał zwalniać ministra - jednego z najlepszych w swoim rządzie - tylko dlatego, że domagał się tego PiS? Nie musiał. A jeszcze dorzucił zadziwiająco łatwą zgodę na powołanie sejmowej komisji śledczej, o której z góry wiadomo, że niczego nie wyjaśni (tak, jak wszystkie dotychczasowe, łącznie z tą pierwszą, "rywinowską"), a będzie jedynie sceną kolejnej politycznej bijatyki. Tym razem przeciwko PO...
Co więc spowodowało tę zaskakującą dla wszystkich reakcję? Demonstracja przywiązania do zasad, standardów, których w Polsce nigdy nikt nie przestrzegał? Być może, ale jeśli nawet, miało to raczej drugorzędne znaczenie. Bardziej liczył się wizerunek. 

Ten rok dla Tuska nie zaczął się dobrze. Nie ma wątpliwości, że recesja na Zachodzie, spadek popytu na samochody i inne produkty, powstające w Polsce, odbije się na polskiej gospodarce - bardziej niż się spodziewał rząd. Nadal też trwa zimna wojna z pałacem prezydenckim o to, kto rzeczywiście kieruje polską polityką zagraniczną.  Do tego w MON zabrakło pieniędzy i nikt z rządu nie potrafi sensownie wytłumaczyć, jak to się stało, a teraz jeszcze to samobójstwo... Wiele więc wskazuje, że w tej trudnej dla siebie sytuacji Tusk wybrał swego rodzaju ucieczkę do przodu, aby nie dopuścić do rozwinięcia szerokiej ofensywy PiS-u, który tylko czeka na taką okazję. Z pełną świadomością, że w obecnej, coraz bardziej napiętej sytuacji nawet kamyk może uruchomić lawinę ataków. Już Tusk słyszy o „bankructwie“swej polityki.

Dalszy ciąg to tylko kwestia czasu. Kaczyński - z pomocą prezydenta-bliźniaka - zrobi wszystko, by ruszyła, i krok po kroku, po kawałku, będzie próbował odebrać Tuskowi rzeczywistą władzę. Teraz jeszcze udało mu się odebrać PiS-owi inicjatywę, ale co będzie za miesiąc, za dwa,  kiedy wskaźniki bezrobocia znów będą dwucyfrowe? Przyjdzie wtedy płacić za zmarnowany na "politykę miłości" ostatni rok dobrej koniunktury gospodarczej Polski i za blokadę władzy rządu przez drugą dominującą partię. Tusk w obecnej sytuacji i wobec perspektywy recesji nie ma chyba szans na samodzielne rządzenie. Również po kolejnych wyborach. I nawet jego prezydentura może z każdym miesiącem być coraz mniej pewna. Skoro więc już raz zdecydował się na wypróbowanie strategii "ucieczki do przodu", to może powinien zastanowić i nad następnym krokiem - jak wspólnymi siłami uczynić nasz system polityczny bardziej otwartym i pluralistycznym, stworzyć skuteczną większość, skoro model dwubiegunowy wyraźnie się nie sprawdza, a dziś grozi recydywą PiSowskich inkwizytorów. Lecha Wałęsę stać było kiedyś na odwagę powiedzenia (w sobie właściwym stylu), że "czas na wzmocnienie lewej nogi", bo na jednej długo stać się nie da. I może dzięki temu dziś jesteśmy nie tylko w NATO, ale i w Unii. Pytanie: co zrobi Tusk? 

A Ćwiąkalskiego po prostu szkoda i jeszcze kiedyś możemy pożałować jego wymuszonej dymisji.

Sławomir Popowski