Si Deus pro vobis quis contra vos

- Nie mam dostępu do Dekamerona, opowiadam z pamięci:

Pewien kupiec w Paryżu miał przyjaciela Żyda i nawracał go na chrześcijaństwo, by ten mógł dostąpić zbawienia. Nawracany już gotów był się ochrzcić, lecz przedtem wybrał się do Rzymu, by zobaczyć jak wygląda centrala. Kupiec był zrozpaczony, bo zdał sobie sprawę, że gdy przyjaciel zobaczy tamtejszą rozpustę, symonię, nepotyzm i parę innych grzechów głównych, to zniechęci się do chrześcijaństwa. Ten jednak wrócił utwierdzony w wierze, skoro przez tyle wieków wytrzymała ona tę rozpustę, symonię, nepotyzm i parę innych grzechów głównych . 

Ten sposób myślenia tłumaczy dlaczego Santa Ecclesia z takim spokojem podchodzi do swoich ułomności. Moi znakomici koledzy po klawiaturze; Bratkowski, Wieczorkowski, Azrael, Chełstowski nie wstrząsną tą instytucją gdyż jest ona oparta na wierze, a ta nie poddaje się argumentom. Podlega zmianom pod wpływem emocji. Co trafnie sformułował ksiądz-profesor Tischner, stwierdzając, że nie spotkał nikogo, kto by odszedł od Kościoła pod wpływem marksizmu, a wielu, którzy odeszli po zetknięciu się z własnym proboszczem. po zetknięciu się, a nie po przeczytaniu o jakichkolwiek nieprawościach. 

Kościół jest zatem impregnowany na wszelką  krytykę z zewnątrz, lecz reaguje na nią we własnych szeregach. Różnie. Jednych głosów nie zauważa. Krytycy namolni i żarliwi stają się  heretykami i traktowani są odpowiednio do tego kto akurat broni czystości wiary - krytyka instytucji odbierana jest jako krytyka jej założeń - Torquemada czy kardynał Ratzinger. Niektórym: Lutrowi, Kalwinowi, Henrykowi VIII, udaje się tworzyć własne kościoły, których wyznawcy stali się ostatnimi czasy braćmi odłączonymi.  

Jeśli wrażliwym na grzechy Kościoła i  czułym na jego pryncypia akurat jest papież, wówczas przeprasza on za grzechy Inkwizycji i odsuwa od posługi arcybiskupa Paetza, a na lefebrystów nakłada ekskomunikę. Ale tacy zdarzają się rzadko. 

Kościół reaguje na zmieniający się świat, lecz nie jest to zauważane na bieżąco. Grzegorz Wielki, Sobór Trydencki, Vaticanum Secundum - takie zmiany bywają co parę wieków. Encyklika Rerum Novarum raczej nie była  rewolucyjną zmianą. Zaś Sobór Jana XXIII - był. Ktoś kto pamięta jeszcze Kościół przedsoborowy, jego atmosferę, traktowanie człowieka, co to z prochu powstał i w proch się obróci, ten dzisiejsze grzechy odbiera jako relikty tamtej przeszłości. Owszem, żywotne, lecz Kościołowi, który bardziej podkreśla ciągłość niż  dalsze doskonalenie, nie śpieszy się.

Ernest Skalski