Mgr inż. budownictwa przemysłowego, przez parę lat projektantka budowli przemysłowych w Gliwicach.

Po studiach dziennikarskich na U.W.  pracuje w TVP do chwili zwolnienia za niesłuszną linię polityczną. Współpraca z pismami „Kulisy“ „Kultura“, „Przegląd Techniczny“, „Życie i Nowoczesność“ (rozpędzone w 1973 r).

W czasach stanu wojennego prowadziła panele niezależnych intelektualistów w kościele NMP, od 1986 pierwszą comiesięczną gazetę mówioną niezależnych dziennikarzy „Dzwonek Niedzielny” w dolnym kościele Miłosierdzia Bożego na Żytniej (za to nagroda SDP, im. B. Prusa). Od powstania „Gazety Wyborczej“, w pierwszym okresie pisała felietony i wywiady. W TVP prowadziła program „Foksal 89”, zlikwidowany w skutek koteryjnych gier politycznych; od 1992 prowadzi wydawnictwo „Nowoczesność”, które wydawało czasopismo pod tym tytułem oraz dzieła z zakresu management science, a w latach późniejszych pismo lokalne „Przystanek Powiśle”.

Pytana - kim jest z zawodu: inżynierem, dziennikarką czy wydawcą - odpowiada: „stręczycielką idei“

E-mail: studiopinii@gmail.com

Każdy list, wysłany na ten adres, trafi automatycznie do Romy.

Stefan Tadeusz Aleksander Bratkowski (ur. 22 listopada 1934 we Wrocławiu) – dziennikarz, publicysta, pisarz. Z wykształcenia prawnik (absolwent UJ z 1955). W latach 1954-1956 pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Prawa UJ.

Członek zespołu redakcyjnego tygodnika "Po prostu" w latach 1956-1957. W latach 1980-1982 i 1989-1990 prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, potem prezes honorowy. Założyciel i w latach 1970-1973 oraz 1980-1981 kierownik redakcji "Życia i Nowoczesności" (cotygodniowego dodatku do dziennika "Życie Warszawy"). 1971-1974 kierownik Pracowni Prognoz Rozwoju Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Informatyki. Autor scenariusza serialu telewizyjnego Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy.

W 1978 zainicjował Konwersatorium "Doświadczenie i Przyszłość", które odegrało istotną rolę w formowaniu opinii publicznej okresu tuż przed powstaniem "Solidarności" i w podbudowie teoretyczno-politycznej przemian ustrojowych w Polsce. W 2007 reaktywował Konwersatorium celem rozwoju debaty publicznej o sprawach polskich w ostatnich latach.

W latach 1984-1989 twórca podziemnej "Gazety Dźwiękowej"; współpracownik odnowionego "Po prostu", "Gazety Bankowej", "Gazety Wyborczej"; zajmuje się problematyką naukową, ekonomiczną, historyczną, kwestiami nowoczesnego zarządzania. Był stałym felietonistą "Rzeczpospolitej", z której to współpracy zrezygnował (październik 2006) w proteście po próbach cenzurowania jego tekstów przez redaktora naczelnego gazety, Pawła Lisickiego[potrzebne źródło]. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Laureat nagrody im. Adolfa Bocheńskiego 1980, Nagrody Kisiela 1990. W 1998 r. otrzymał nagrodę PEN Clubu im. K. Pruszyńskiego. Członek ZLP, członek honorowy Związku Polskich Artystów Plastyków. Członek ZMP w latach 1949-1956, KC ZMS 1956-1957, PZPR w latach 1954-1981 (usunięty dyscyplinarnie).

E-mail: studioopinii@gmail.com

Każdy list, wysłany na ten adres, trafi automatycznie do Stefana.

Grzegorz Gauden (ur. 17 marca 1953) - dziennikarz prasowy i radiowy. Ukończył III Liceum Ogólnokształcące w Poznaniu. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.  W latach 1975-1977, podczas studiów, przewodniczący Komisji Kultury Zarządu Wojewódzkiego SZSP.

W czasach Solidarności redaktor naczelny dziennika "Wiadomości Dnia" i "Obserwatora Wielkopolskiego", tygodnika Zarządu Regionu Wielkopolska NSZZ "Solidarność". 13 grudnia 1981 internowany. Uwolniony w lipcu 1982. Krótko potem emigrował wraz z rodziną do Szwecji. Od 1993 roku znów w Polsce. Początkowo związany z koncernem Bulls Press zajmującym się w Polsce dystrybucją komiksów i materiałów agencyjnych. Od 1995 roku - z norweskim koncernem prasowym Orkla Media.

Do roku 2006 redaktor naczelny należącego w 51% do Orkli i w 49% do Skarbu Państwa dziennika "Rzeczpospolita i prezes wydawnictwa Presspublica, wydającego tę gazetę. 13 września 2006 na stanowisku redaktora naczelnego zastąpił go Paweł Lisicki, który odszedł z redakcji w proteście przeciw zwolnieniu Bronisława Wildsteina, natomiast na stanowisku prezesa wydawnictwa Presspublica zastąpił go Truls Velgaard z Mecom Group, która latem 2006 odkupiła od Orkla Media jej udziały w Presspublice.

Przez pewien czas Gauden pracował jako konsultant prasowy z jedną z ukraińskich gazet. Od lutego 2008 roku jest dyrektorem Instytutu Książki.

Freelancer dziennikarski, ekonomista z wykształcenia, informatyk z zawodu i zamiłowania, dziennikarz z pasji. Rocznik 1959. Jeden z najsłynniejszych twórców polskiej blogosfery, powszechnie czytany i dyskutowany. Do naszego zespołu dołączył w pierwszym kwartale 2009 roku. W rzeczywistości nie ma na imię, naturalnie, Azrael. I nie nazywa się Kubacki. Ale ponieważ w Internecie znany jest szeroko właśnie jako AK - niech tak zostanie. Zdjęcie jest autentyczne.

Andrzej Lubowski, (ur. 1948) stale zamieszkały w Kalifornii w USA, ekonomista, publicysta, specjalista w dziedzinie zarządzania. Absolwent warszawskiej Szkoły Głównej Handlowej, Uniwersytetu Berkeley oraz Uniwersytetu Stanforda. Blisko 20 lat doświadczenia w amerykańskim sektorze finansowym: 10 lat na stanowiskach kierowniczych w Citicorp/Citibank w Kalifornii i Nowym Jorku, przez 8,5 roku szef strategii Visy USA. Członek rad nadzorczych polskich i amerykańskich firm, doradca organizacji non-profit. Dołączył do Zespołu - przy jego aklamacji - w styczniu 2009 roku.  W 2007 roku wyszła w Polsce jego książka "Kontuzjowane Mocarstwo - Siła i Słabości Ameryki". Stały korespondent "Studia Opinii" z USA

Mirosław Malcharek, grafik i dziennikarz. Czytaj o nim tutaj.

Wojciech Mazowiecki – dziennikarz. Prowadzi autorski program w SuperStacji. Absolwent historii na UW. Pracował w "Gazecie Wyborczej" od samego początku jej istnienia, gdzie był sekretarzem redakcji i kierownikiem działu gospodarczego, później w kierownictwie Agory, wydawcy "Wyborczej". Od 2002 roku w "Przekroju", w którym do połowy października 2007 roku szefował działowi krajowemu.

Syn Tadeusza Mazowieckiego.

W marcu 2007 roku Mazowiecki w felietonie na łamach "Przekroju" (09/2007) w sprawie lustracji dziennikarzy napisał:

"Dla mnie – osoby niepchającej się do władzy – podpisywanie dziś pod groźbą utraty pracy oświadczenia, że nie byłem świnią w PRL, jest równie upokarzające jak wymuszane przez ubeków w stanie wojennym lojalki o przestrzeganiu prawa PRL. Bez osądzania kogokolwiek, jeśli podpisał wtedy. Bez osądzania, jeśli podpisze dziś. Ale zachęcam do niepodpisywania. Ja nie podpiszę."

Tekstem tym zapoczątkował opór niektórych środowisk dziennikarskich wobec obowiązku składania oświadczeń lustracyjnych. Sprzeciw ten poparli m.in. Ewa Milewicz i Wojciech Czuchnowski z "Gazety Wyborczej".

E-mail: studioopinii@gmail.com

Każdy list, wysłany na ten adres, który będzie miał w temacie słowo "mazowiecki", trafi automatycznie do prywatnej poczty Wojtka.

Bogdan Wiktor Miś, ur. 1936 w Warszawie, matematyk, programista, senior polskiego dziennikarstwa naukowego. Długoletni wykładowca kilku wyższych uczelni, autor ok. 20 książek. Ćwierć wieku spędził w Telewizji Polskiej; odszedł w wyniku negatywnej weryfikacji w stanie wojennym. B. redaktor naczelny i twórca polskiej wersji największego komputerowego miesięcznika świata, PC Magazine (1992-1996); b. redaktor naczelny Informatyki, b. kierownik działu matematyki i informatyki Wiedzy i Życia. Webmaster Studia Opinii.

E-mail: studioopinii@gmail.com

Każdy list, wysłany na ten adres, trafi automatycznie do Bogdana.

Jacek Pałasiński (ur. 1952) – teatrolog, dziennikarz telewizyjny i radiowy, korespondent, Członek Zarządu Stowarzyszenia Prasy Zagranicznej we Włoszech. Jest absolwentem Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej PWST (obecnie Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza).
Od 1977 był działaczem opozycji przedsolidarnościowej. W 1981 roku wyjechał z kraju do Włoch, gdzie mieszka do dziś. Był współzałożycielem Komitetu Solidarności we Włoszech. Był dziennikarzem Radia Zet, Rzeczpospolitej, Wprost, obecnie pracuje w TVN24. Członek m.in.Stowarzyszenia Wolnego Słowa.

E-mail: studioopinii@gmail.com

Każdy list, wysłany na ten adres, który będzie miał w temacie słowo "pałasiński", trafi automatycznie do Jacka.

Sławomir Popowski (ur. 24 października 1948) – dziennikarz i publicysta. Z wykształcenia prawnik. Znawca spraw wschodnich. Wykładowca Wyższej Szkoły Dziennikarskiej im. M. Wańkowicza, członek zarządu Fundacji Centrum Prasowe dla Krajów Europy Środkowo-Wschodniej, członek redakcji dwumiesięcznika "Nowej Europy Wschodniej", wydawanego przez Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego. W latach 1985-1990 moskiewski korespondent Polskiej Agencji Prasowej, w latach 1991-1995 moskiewski korespondent Rzeczpospolitej. Wieloletni publicysta Rzeczpospolitej, z której odszedł w 2006 roku wraz z Szymonem Hołownią i Bogumiłem Luftem.

E-mail: studioopinii@gmail.com

Każdy list, wysłany na ten adres, trafi automatycznie do Sławka.

Jacek Rakowiecki (ur. 1958) – dziennikarz, działacz opozycyjny, z wykształcenia polonista i teatrolog. W 1978 rozpoczął pracę w zawodzie dziennikarza jako redaktor niezależnego pisma studenckiego "Indeks", wydawanego przez Studencki Komitet Solidarności w Krakowie. W 1981 został zastępcą przewodniczącego Niezależnego Zrzeszenia Studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego i członkiem Prezydium Krajowej Komisji Koordynacyjnej tego zrzeszenia. W stanie wojennym został internowany i przebywał w obozie w Załężu koło Rzeszowa do 27 maja 1982. Po wypuszczeniu na wolność pracował w administracji "Tygodnika Powszechnego", w 1987 został członkiem redakcji tego tygodnika i p.o. sekretarza redakcji.

W 1989 związał się z "Gazetą Wyborczą" - był sekretarzem redakcji, kierownikiem działu kultury, a także dyrektorem wykonawczym i członkiem zarządu Agory - spółki wydającej dziennik. W 1998 został zastępcą redaktora naczelnego dwutygodnika "Viva!" w wydawnictwie Edipresse Polska. W 1999 awansował na stanowisko redaktora naczelnego Vivy!. W 2001 objął funkcję redaktora naczelnego tygodnika "Przekrój" po zakupieniu pisma przez Edipresse Polska i przeniesieniu redakcji do Warszawy. W 2002 r. został wydawcą pionu czasopism luksusowych w spółce Media Styl należącej do wydawnictwa Bauer. W 2003 - powrócił do Edipresse Polska i ponownie objął stanowisko redaktora naczelnego Vivy!. W 2004 został redaktorem naczelnym miesięcznika teatralnego "Foyer", który przestał się ukazywać we wrześniu 2005. W 2006. był zastępcą redaktora naczelnego "Rzeczpospolitej". Został odwołany ze stanowiska po tym, jak redaktorem naczelnym został Paweł Lisicki.

W kwietniu 2007 dołączył do Media Point Group jako szef nowych projektów wydawniczych. Od lipca tegoż roku jest redaktorem naczelnym miesięcznika "Film".

W 2008 odznaczony za działalność w opozycyjną w czasach PRL Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, odmówił przyjęcia odznaczenia z rąk Prezydenta Lecha Kaczyńskiego z powodu "przekonań politycznych".[1].

Wykłada dziennikarstwo na prywatnej uczelni Collegium Civitas.

E-mail: studioopinii@gmail.com

Każdy list, wysłany na ten adres, który będzie miał w temacie słowo "rakowiecki", trafi automatycznie do Jacka.

Ernest Kajetan Skalski - ur. w roku 1935, z wykształcenia historyk, dziennikarzem został w 1958 roku, w dzienniku ”Sztandar Młodych”, awangardowym piśmie jak na owe warunki. Pracował w dziennikach, tygodnikach, miesięcznikach, współpracował i współpracuje z radiem i telewizją. Był w redakcjach znaczących tygodników; ”Życie Gospodarcze”, ”Kultura”, ”Polityka”. W roku 1981 pracował w Tygodniku ”Solidarność”. W stanie wojennym współredagował podziemne: ”Tygodnik Wojenny” i ”Przegląd Wiadomości Agencyjnych” - PWA, będąc jednocześnie publicystą ”Tygodnika Powszechnego”.

Członek władz Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w roku 1981 i w czasie podziemnej działalności SDP.

Jeden z założycieli ”Gazety Wyborczej”, zastępca redaktora naczelnego i członek Zarządu Agory, a następnie komentator tamże. Krótko, do końca 2005 roku publicysta ”Rzeczpospolitej”.

Autor dwunastu książek - dziś kilku wolałby nie napisać - laureat Nagrody Bolesława Prusa i Nagrody Kisiela, przyznanej jeszcze przez Stefana Kisielewskiego.

Ostatni redaktor naczelny legendarnego tygodnika „Po prostu”, zbiorowego przywódcy młodego pokolenia w pierwszym wielkim buncie przeciw minionemu ustrojowi lat 1955-57, rozpędzonego w roku 1957, jego czołowy publicysta, jeden z głównych ideologów pisma i Ruchu Październikowego. Ur. 1929, dr socjologii, autor studium o migracji w Polsce „Między miastem a wsią”.

E-mail: studioopinii@gmail.com

Każdy list, wysłany na ten adres, który będzie miał w temacie słowo "turski", trafi automatycznie do Ryszarda.

Aleksander Jerzy Wieczorkowski (najbardziej znany pseudonim: Sylwester Thim), ur. 1929 w Warszawie - dziennikarz, felietonista, eseista i pisarz; inżynier. W okresie PRL dziennikarz we "Współczesności","Przeglądzie Kulturalnym", "Polityce", Polskim Radiu, "Życiu Warszawy" i incydentalnie w "Trybunie Ludu". W "Przeglądzie Technicznym" prowadził stały cykl felietonów p.t. "Myślenie podstawowe". W prasie podziemnej jako Jan Omłot i Karol Sękota. Od 1989 sprawozdawca sejmowy Radia Wolna Europa. Po 1989 publikował m.in. w "Gazecie Wyborczej".

E-mail: studioopinii@gmail.com, w temacie słowo wieczorkowski

Każdy list, wysłany na ten adres, który będzie miał w temacie słowo "wieczorkowski", trafi automatycznie do Alika.

Paweł Wimmer (ur. 16 sierpnia 1954 r. w Warszawie) - dziennikarz prasy informatycznej, ekonomista oraz entuzjasta internetowej edukacji. Jest autorem znanego w polskim Internecie Kursu języka HTML oraz redaktorem i administratorem Helioniki. Jest synem historyka, prof. Jana Wimmera.

W latach 80. XX w. ukończył SGPiS (obecnie SGH). W latach 90. pracował dla magazynów Enter i PCkurier oraz zaczął tworzenie kursu HTML, który jest do dzisiaj rozwijany. W latach 1999-2000 był redaktorem naczelnym ukazującego się wyłącznie w internecie magazynu Webmaster. Od 2002 do stycznia 2009 pracował dla wydawnictwa IDG Poland.

Paweł Wimmer pracował także w Polskim Związku Esperantystów oraz w Dziale Gromadzenia Zbiorów Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego. Jest lingwistą i zwolennikiem sztucznych języków: esperanto oraz interlingua. Poniżej dwa jego doskonałe blogi.