Korespondencja z USA. Andrzej Lubowski: Rok Obamy

Rok temu, wynikom wyborów prezydenckich w Stanach Zjednoczonych towarzyszyła euforia i ogromna nadzieja. Dwanaście miesięcy jakie minęły od tamtej chwili udowodniły, że charyzmatyczny prezydent nie jest cudotwórcą, że polityka to sztuka kompromisów, i że o fundamentalnych zmianach łatwiej mówić, niż ich dokonywać.  Ogromny talent nie uchronił Baracka Obamy od potknięć.  Często wygląda na to, że stara się zrobić zbyt wiele zbyt szybko. A ponieważ wypowiedział wojnę wielu potężnym grupom interesów, i w tym sensie jest rewolucjonistą, nie ma lekko. Okazało się, że budująca retoryka przynosi większe sukcesy w kampanii wyborczej, niż w negocjacjach z Kongresem, czy w w relacjach z Moskwą lub Teheranem.  

Odziedziczył  najgłębszą recesję od wielu generacji, kryzys systemu finansowego i dwie  wojny. Zmagania z tym wyzwaniami zmieniły samego Obamę i jego obraz w oczach współczesnych. Wielu Amerykanów patrząc dziś na na niego myśli: jeśli głosowaliśmy na zmianę, to zmieniło się zbyt mało – dla jednych, lub za dużo – dla innych. Dla jednych jest zbytnio skłonny do kompromisów, dla innych – zbyt uparty i nieprzejednany.  

Reforma systemu opieki zdrowotnej okazała się trudniejsza, niże tego oczekiwał.  Żadna z opcji w Afganistanie nie gwarantuje sukcesu. Obama stąpa nieustannie po polu minowym. Nie rezygnuje z wielkich celów. Wierzy, że wybrano go nie po to, aby zajmował się kosmetyką, lecz gruntowną przebudową. Wielką zmianą. A ta nie przychodzi łatwo.  

Andrzej Lubowski