Ernest Skalski: Strzeż się pierwszych odruchów…

…bo często bywają szlachetne. Donald Tusk się nie ustrzegł i ogłosił krucjatę antyhazardową. I nagle okazało się, że jeśli to nie ma być tylko chwyt propagandowy, to otwiera się nam nowe, niezbyt potrzebne, kłębowisko problemów. Jakby ich nam brakowało. Problem ochrony zdrowia, deficyt budżetowy, emerytury, demografia i jeszcze, jeszcze i jeszcze. A teraz będziemy się głowić nad komplikacjami wynikającymi  z tej zapowiedzi i próbami jej realizacji. Pisze o nich na naszym portalu Azrael - odsyłam. 

Podstawowy problem, natury zgoła filozoficznej, dotyczy granicy wolności człowieka i opiekuńczości, a więc i kontroli nad nim ze strony zbiorowości. Czy mamy strzec człowieka przed nim samym? Liberał - fundamentalista stałby na stanowisku, że nie. Możesz się nie ubezpieczać i zdychaj na własny rachunek. Nie chcesz zapinać pasów, to nie zapinaj, ale w razie wypadku nie liczyć, że ze środków publicznych będzie opłacane twoje leczenie, czy że rodzina dostanie zwrot kosztów pochówku. Byłoby to logiczne, ale takie krańcowe podejście u nas nie przejdzie. W  każdym razie nie teraz. 

Ale trzymajmy się konkretów. Hazardu, a może jeszcze alkoholu i papierosów, bo tu można szukać wzorów postępowania. Ludzie piją, palą, a państwo na tym zarabia. Realna alternatywa nie polega na tym, że nie będą palić i pić, lecz że państwo nie będzie na tym zarabiać. Dorosłych ludzi w zasadzie traktujemy jak dorosłych ludzi, którzy wiedzą co czynią. A jak nie wiedzą, to tym gorzej dla nich, bo mogą i powinni wiedzieć.  

To pozwala nam uznać, że ktoś kto nie jest dorosły, ma prawo nie wiedzieć, a odpowiada za swoje czyny w postępowaniu karnym i prawie cywilnym, w ograniczonym zakresie. I dlatego małolatom, do 18 lat, nie wolno sprzedawać alkoholu oraz wyrobów tytoniowych. Co zatem stoi na  przeszkodzie, aby ten limit rozciągnąć również na hazard? Wiadomo, że małolaty piją i palą, ale ten zakaz w jakimś stopniu ogranicza ich wpadanie w zgubne nałogi. Nic więc nie przeszkadza, aby hazard zostawić w spokoju, lecz zabronić w lokalach publicznych gry nieletnim. Ten zakaz jest stosunkowo łatwy do wyegzekwowania, co widzimy na przykładzie alkoholu. Większość sprzedawców panicznie pilnuje się, by alkoholu nie sprzedać i nie podać nielatom, bo może to grozić utratą złotodajnej koncesji.  

Prawdopodobnie długo będziemy roztrząsać i rozstrzygać problemy wynikłe z zapowiedzi Tuska. Natomiast zamknięcie dostępu do hazardu młodzieży, to kwestia jednej prostej ustawy, której się nikt nie sprzeciwi. Nawet właściciele tego biznesu, bo chociaż stracą część klienteli, to będą mogli liczyć, że później sprawa dalszych ograniczeń będzie się wlekła i może się rozejść po kościach. 

Byle karabin był w  garści…

…taki co w boju nie chybi…pisał, przynależniony do armii Andersa, kawaler Virtuti, kapitan Władysław Broniewski. I minister Klich powinien sobie przypomnieć  ten wiersz, podejmując decyzję, że nasze wojsko będzie się zaopatrywać w broń w rodzimej zbrojeniówce. Życzę tej zbrojeniówce jak najlepiej, lecz jeszcze lepiej życzę naszemu wojsku. Zwłaszcza odkąd bierze ono udział w prawdziwych działaniach bojowych.  

W swoim czasie opanowałem karabin typu mosin, a potem AK47, czyli kałasza, CKM Goriunowa i tetenkę. Starzy rezerwiści wiedzą co to takiego. Ale jako porucznik rezerwy Układu Warszawskiego nie kumam wiele w sprzęcie, który niedawno w Studio opisywał Altair. Wiem, że dobry był samolot łoś i pistolet vis, ale kiedy to było! Może robimy coś na tę miarę, chociaż przypuszczam, że wątpię. Jeśli jednak produkty z Łabęd czy z Pionek wygrałyby przyzwoite przetargi w konkurencji z renomowanymi producentami z innych krajów, to chapeau bas.  

Nie mamy w Polsce licznych, niezależnych od siebie, producentów czołgów, samolotów, helikopterów, amunicji, broni strzeleckiej. Nie ma komu z kim konkurować. Hasło: dobre bo polskie - może się sprawdzać, ale nie musi. Samochód terenowy tarpan jakoś się nie sprawdził w Iraku.  

A jak już wymieniłem Łabędy… W słusznie minionej dekadzie lat osiemdziesiątych, jeżdżąc po Polsce z ”podziemnymi” prelekcjami, bywałem i w Gliwicach, gdzie spotkania organizował działacz ”S” z kombinatu produkującego czołgi. W rozmowie z nim wyraziłem przypuszczenie, że co jak co, ale  przynajmniej czołgi są u nas robione przyzwoicie. Zostałem wyprowadzony z błędu. Fiatem czy syreną ktoś w końcu jeździł i jakoś dochodził swego. Na jakości czołgu nikomu naprawdę nie zależało. Odbiór sprzętu przez wojsko - powtarzam - odbywał się w restauracji, dokąd panom oficerom donoszono protokoły do podpisania. 

To bynajmniej nie insynuacja, odnosząca się do czasów obecnych. Ale może to ja mam taki uraz, że gdy widzę na ekranie nasz czołg ”Twardy”, przypomina mi się jego stary pierwowzór T-72. Staram się jednak przeganiać myśl o tym jak on był z Łabęd odbierany przez wojsko.

Ernest Skalski