Krzysztof Boruc: Olechowskiego poznaje się po tym jak zaczyna…

Generalnie uważam się za sumiennego obserwatora. W miarę  dobrego analityka (ach, ten narcyzm). Moje konspekty i opracowania dotyczące sposobów dowodzenia, budowania strategii, rozwiązywania nierozwiązywalnych problemów, czy osiągania wyznaczonych celów, walają się po kampusach w kilku uczelniach wojskowych w Polsce, USA czy Izraelu. Ale z panem ministrem Olechowskim mam problem. 

Śledzę jego karierę polityczną od 1992 roku. I doszedłem do takiego wniosku:

Ten człowiek, cokolwiek zaczął, jeszcze nigdy nic nie skończył! 

Co parę lat dowiadujemy się  o jakimś nowym politycznym projekcie. I co? I nic!

W rządzie Olszewskiego był? Był. A skoro był, to chyba też był jakiś wątek ideowy, łączący Olechowskiego z Olszewskim, Macierewiczem, Parysem itp. Czy był jakiś ciąg dalszy po 'Nocy Czerwcowej'? Nie było. To o co chodziło panu Olechowskiemu? O stołek? A gdzie idee? Wprawdzie opuścił swoje stanowisko na miesiąc przed upadkiem rządu, ale czy wiedział co będzie za miesiąc? Czy po prostu się znudził? 

Rok później dzięki tzw 'Małej Konstytucji', jako członek BBWR, wszedł do rządu, który tworzył SLD z 'obrotowym' PSL-em.  Tu poznaliśmy ministra jako specjalistę  od spraw międzynarodowych. Już rok później został pozbawiony funkcji szefa MSZ, gdy wyszło na jaw, że jest Przewodniczącym Rady Banku Handlowego. A przecież doskonale wiedział, że łączenie tych funkcji jest zabronione! Dymisja nie została przyjęta, Olechowski odszedł wraz z całym rządem Pawlaka w 1995 roku. Znów chodziło o posadę? 

W tym samym czasie tworzy z Czesławem Bieleckim Ruch Stu. Znów nowa organizacja, nowe (stare) idee i…  powolne wygaszanie działalności politycznej. Business first! Że zacytuję  jedną z czołowych dam IV RP: „Odnoszę wrażenie, że Pan Minister często stoi w rozkroku”. Chciałby być i politykiem, i biznesmenem. Prezydentem państwa i prezydentem firmy. No, albo, albo. Na raz pogodzić się tego nie da. Nie tacy próbowali. 

Wybory prezydenckie w 2000 i start. Drugie miejsce. Zdobył elektorat. Ponad trzy miliony głosów. Zagospodarował go? Próbował coś zrobić z tymi, którzy mu zaufali? Nie. Nic. 

W 2001, na wielkiej scenie, wielkie wydarzenie polityczno-kulturalne. Trzech tenorów.

Twór ten, zwany Platformą Obywatelską, działa. Nieraz kulawo, nieraz śmiesznie, ale istnieje po dziś dzień. Dlaczego? Czy dlatego, że od 2003 praktycznie nie było tam Olechowskiego? Dlaczego tam go nie było widać? Może dlatego, że Olechowski po prostu nie reprezentuje niczego takiego, jak wizja państwa? Dziś się dowiadujemy, że odchodzi. Przecież odszedł już dawno! Kto go widział jako działacza polityczno–partyjnego ostatnimi czasy? Ja nie.  

Teraz będzie budował następną  organizację partyjną, z prezydentem (tylko miasta) Piskorskim. Nie trzeba być prorokiem, aby wiedzieć, jak ci Panowie skończą. 

A właściwie nie skończą, bo jest tam Olechowski. Po prostu odwrócą się i odejdą.

A byt przez nich powołany będzie powoli obumierał, jak noga zarażona gangreną. 

Czy naprawdę biznes jest tak dla Pana Olechowskiego pociągający? Czy ktoś zna przykład, kiedy Olechowski miał pomysł (biznesowy oczywiście), otworzył firmę, zainwestował,  i przekształcił ten pomysł w dochodowe przedsiębiorstwo, zarabiające miliony? Czy jego biznesowe jestestwo ogranicza się do zasiadania w tzw. nomenklaturowych spółkach, przekształconych w spółki akcyjne, socjalistycznych centralach handlu zagranicznego i pobierania pensji, dywidend, premii, dodatków itp.?  

Nawet tak dobrze zapowiadająca się  i mająca wybitnych muzyków kapela Big Beatowa - Trzy Korony z Krzysztofem Klenczonem, rozlazła się w szwach i zdechła.

I to w jakim tempie... 

Zgadnijcie, kto był jej menedżerem i organizatorem.  
 

Krzysztof Boruc