Marcin Fedoruk: Sezon na fajerwerki

Rzetelnie podane informacje są nudne. A telewidzowie nudy nie znoszą. Pewnie dlatego telewizje informacyjne w Polsce stają się coraz ciekawsze. I coraz mniej dorzeczne…

Zacząłem się zastanawiać, czemu właściwie służą te nowoczesne formy przekazu medialnego. Jaki z nich pożytek?

Owszem, szybko podana informacja ma swoją wartość, zwłaszcza dla ludzi biznesu i polityki. Ale co z nami, zwykłymi obywatelami, którzy nie handlują na rynkach światowych i nie aspirują do wysokich stanowisk państwowych? Pewnie, ja też lubię obejrzeć relację na żywo, lubię uczucie bycia na bieżąco, choćby nie miało ono dla mnie żadnej praktycznej wartości. Tak już działa ludzka psychika, nie ma sensu się odżegnywać. Jednak emocje to nie wszystko.

Życie składa się w przeważającej części z banałów, mrówczej pracy oraz niedostrzegalnych wysiłków w dążeniu do realizacji własnych marzeń. Przy czym nie jest to wcale obraz przygnębiający. „Należy bronić tego, co oczywiste i prawdziwe, mniejsza, że naiwne”, jak pisał George Orwell w „Roku 1984”. Cokolwiek by jednak nie mówić, truizmy życia są mało widowiskowe, nie nadają się do epatowania, nie pasują do komercyjnej wizji mediów publicznych. Dlatego, przyznaję, telewizje informacyjne stają co dzień przed trudnym wyzwaniem: jak zapełnić ekranową dobę w sposób interesujący, przykuwający uwagę widzów? Jeżeli zaś zdarzy się tak, że dyrektor programowy danej stacji nie przepada za twórczością Orwella, może, szukając odpowiedzi, wpaść na niebezpieczny pomysł: „zróbmy z igły widły!”.

I niestety, chyba tak właśnie dzieje się ostatnimi czasy z rosnącą częstotliwością, a przynajmniej – takie odnoszę wrażenie. Zamiast odpowiedzialnie zaprezentowanych wydarzeń – sensacyjki, rewelacje, rozdmuchane ponad miarę efemerydy. Zamiast pouczających debat z udziałem ekspertów – pyskówki, bon moty albo balansowanie na granicy osławionej asertywności. Zamiast pytań na konferencjach prasowych – wdawanie się w polemiki z politykami, udowadnianie im czegoś za wszelką cenę, promowanie własnego drapieżnego dziennikarstwa.

Oczywiście, nie zawsze jest tak źle. Nie zamierzam bynajmniej wrzucać do jednego worka wszystkich zaangażowanych w pracę nad serwisami informacyjnymi w Polsce. Wciąż mam nadzieję, że gdy odejdzie stara gwardia doświadczonych, pryncypialnych publicystów, ich miejsce w szeregu zajmą młodzi, dynamiczni i równie pryncypialni spadkobiercy nowych technologii. Ale dziś ta nadzieja jest słabsza niż wczoraj. Ba, osłabła we mnie do tego stopnia, że przechodzę na stronę ludzi, którzy mówią: „to raczej dziennikarze deprawują polityków, nie odwrotnie”.

Marcin Fedoruk